ซากศพหญิงสาวซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ไหลมาจากทุกสารทิศมารวมกันที่ใจกลางถ้ำน้ำเต้า
ผิวน้ำบริเวณนี้กว้างที่สุด และระดับน้ำก็สูงเกินกว่าความสูงของคนหนึ่งคน อู๋เสียกับพวกไม่กล้าเสี่ยงลุยน้ำต่อไป ทำได้เพียงขยับไปอยู่บริเวณผนังถ้ำที่สูงกว่า รอบ ๆ ผนังถ้ำเป็นหาดตื้นที่เต็มไปด้วยเศษหิน ห่างจากผิวน้ำราวสิบกว่าก้าว
เวลานี้ฝูงซากศพมารวมตัวกันจนหมดแล้ว ไม่รู้ว่ามีกี่พันกี่หมื่นศพ แสงสีน้ำเงินนับไม่ถ้วนมารวมกัน ส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำน้ำเต้า
ในจังหวะนั้นเอง กลางผิวน้ำก็มีกลุ่มหมอกสีแดงลอยขึ้นมาอย่างไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่
หมอกสีแดงนี้ค่อย ๆ ขยายตัว ลามไปทั่วผิวน้ำ ในหมอกแดงนั้นเหมือนมีเงาร่างมหึมา ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ และในจังหวะที่เงานี้ปรากฏตัวขึ้น ซากศพลอยน้ำของหญิงสาวนับไม่ถ้วนก็แย่งชิงกันกรูเข้าไปในหมอกสีแดง
อู๋เสียเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
"ท่านพี่ หมอกแดงข้างในนั่นคือเทพภูเขาหรือ? มันไม่ใช่กินคางคกเหรอ ทำไมเปลี่ยนมากินซากศพลอยน้ำซะแล้ว?"
เทพภูเขานี่ไม่รู้ว่าอยู่ในถ้ำน้ำเต้ามากี่ปีแล้ว และยิ่งไม่รู้ว่ากินซากศพลอยน้ำไปมากเท่าไหร่
ที่ทำให้อู๋เสียประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ในถ้ำน้ำเต้านี้เอาซากศพลอยน้ำมาจากไหนมากมายขนาดนี้
หลี่ฉางเซิงสีหน้าสงบ พูดส่ง ๆ ว่า "บางทีกินคางคกไม่ได้ เลยเปลี่ยนรสชาติ"
พอได้ยินคำนี้ สีหน้าอู๋เสียแย่ลงทันที
แต่ว่าหมอกสีแดงนี้ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าไม่น่าไปยุ่งด้วย ในโลกธรรมชาติ ยิ่งเป็นของที่มีสีสดใสเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความเป็นพิษรุนแรงเท่านั้น
ตัวอย่างเช่นกบลูกดอกพิษในแอฟริกา งูทะเลในมหาสมุทร แล้วก็แมงกะพรุนพิษหลากชนิด โดยปกติมักมีสีสันสดใส