"ตัวหนอนตายยากฮั่วซื่อปรากฏตัวครั้งแรกในยุคไทรแอสซิก สูญพันธุ์ไปแล้วในยุคน้ำแข็ง มีอายุย้อนหลังไปนับสิบล้านปี ไม่คิดว่าจะยังมีเหลือรอดมาได้อีก"
ซุนเสี่ยวเม่ยอดอุทานออกมาไม่ได้ จากนั้นรีบวิ่งเข้าไปพยุงศาสตราจารย์ซุน
ตอนนี้ครึ่งบนของใบหน้าศาสตราจารย์ซุนเต็มไปด้วยตุ่มพองจากพิษหมอกหนาทึบ ดวงตาทั้งสองข้างก็บอดสนิท แต่อย่างน้อยก็ยังรอดชีวิตมาได้
อีกด้านหนึ่ง อู๋เสียมองตัวหนอนตายยากฮั่วซื่อที่ถอยกลับเข้าไปในหมอกสีเลือดอีกครั้ง กระซิบว่า "ไอ้สิ่งชั่วร้ายนี่มีชีวิตอยู่มาหลายสิบล้านปีแล้วงั้นเหรอ? ไม่คิดว่าโลกนี้จะมีสิ่งมีชีวิตอมตะที่ไม่มีวันตายจริง ๆ!"
หลี่ฉางเซิงยิ้มเรียบ ๆ กล่าวตามสบายว่า "ที่จริงไม่ใช่แค่ตัวหนอนตายยากฮั่วซื่อหรอก กุ้งเครย์ฟิชที่นายกินเป็นประจำก็มีความสามารถในการมีชีวิตอมตะเหมือนกัน"
"หา?!"
ได้ยินดังนั้น อู๋เสียก็ตะลึงอยู่กับที่
เรื่องกุ้งเครย์ฟิชเขารู้ดี กินเป็นประจำ ยิ่งกินกับเบียร์เย็น ๆ ยิ่งอร่อยไม่ต้องพูดถึง
แต่กุ้งเครย์ฟิชที่หากินได้ทั่วไป แทบจะเป็นสิ่งพบเห็นได้จนชินตา ก็มีชีวิตอมตะได้ด้วยหรือ?
"ในร่างกายของกุ้งเครย์ฟิชมีเอนไซม์เทโลเมียร์เรสแบบพิเศษ ที่ทำให้มันลอกเปลือกได้ไม่มีที่สิ้นสุด ทุกครั้งที่ลอกเปลือก การทำงานของร่างกายก็จะฟื้นคืนสู่วัยหนุ่มสาว นั่นหมายความว่ากุ้งเครย์ฟิชไม่มีวันแก่ ขอแค่ไม่เจ็บป่วย ไม่ประสบอุบัติเหตุ ก็มีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป จากการศึกษาของนักชีววิทยา มีบันทึกว่ากุ้งเครย์ฟิชอายุยืนที่สุดถึง 155 ปี แต่สภาพแวดล้อมในป่ามันซับซ้อน แถมกุ้งเครย์ฟิชเองก็มีศัตรูตามธรรมชาติ นี่จึงเป็นแค่กรณีในอุดมคติเท่านั้น ในความเป็นจริงกุ้งเครย์ฟิชอยู่ได้ไม่กี่ปีหรอก"