"ฉะ...ฉันนะหรือ?!"
อู๋เสียชี้หน้าตัวเอง รูขุมขนทุกช่องบนร่างกายแสดงถึงความขัดขืนสุดขีด
ถึงจะเห็นใจในชะตากรรมของแม่หมอตนนี้ แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่กลัวเสียหน่อย
ในส่วนลึกของตำหนักเจิ้นขั้นสูง แขนเสื้อสีแดงสดที่เย็บติดกับหนังมนุษย์ของแม่หมอแกว่งไกวอยู่ในโถงตำหนัก ส่องประกายชวนขนลุกประหลาด
หลี่ฉางเซิงส่ายหัว พลางพูดขึ้นลอยๆ ว่า "ใช่แกนั่นแหละ ขึ้นไปเร็ว!"
ฟังประโยคนี้ อู๋เสียจนปัญญาทันที
เขาทำท่าอิดเอื้อนอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นหม่าเหลียงหันหน้าหนีราวกับมองไม่เห็นอะไร ก็ได้แต่กัดฟันทิ้งความกลัว เหยียบขอบผนังภาพวาดเพื่อดีดตัวขึ้นจับคาน ก่อนจะปีนขึ้นไปบนคานเอกของโถง
หลี่ฉางเซิงมองการกระทำของอู๋เสียอยู่เบื้องล่าง แต่ในใจก็เตรียมพร้อมไว้แล้วเช่นกัน
ยันต์ขจัดพิษที่เขาให้อู๋เสียก่อนหน้านี้ เป็นของดีระดับสูงกว่าที่ให้ซุนเสี่ยวเม่ยมาก แถมยังมีฤทธิ์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ต่อให้เจอผีดุร้ายจริงๆ ก็ต้านทานได้ช่วงหนึ่ง
อีกประการคือ หลี่ฉางเซิงยกฝ่ามือขึ้นเบาๆ เตรียมจะใช้คาถาแสงทองช่วยเหลืออู๋เสียได้ทุกเมื่อ
เพราะอย่างไรเสีย อู๋เสียก็คือ "กุญแจทอง" สำหรับการหาภารกิจในอนาคต จะปล่อยให้ตายง่ายๆ ไม่ได้
บนคาน อู๋เสียนอนแอ้งแม้งอยู่บนนั้น ปากก็พร่ำสวดขอพรจากเทพเจ้าทั่วหล้า จากนั้นก็เลื่อนตัวเข้าไปทางหนังมนุษย์ของแม่หมอทีละนิด
กว่าจะมาถึงคานที่แขวนแม่หมออยู่ก็ปาเข้าไปหนึ่งเค่อเต็มๆ