หลี่ฉางเซิงยืนอยู่บนสะพานไม้ ทอดสายตามองลงไปเบื้องล่าง
ใต้ตำหนักเซียนเหนือเมฆาคือแอ่งน้ำสีเขียวคล้ำผืนหนึ่ง
แอ่งน้ำนั้นไม่กว้างนัก ขนาดพอ ๆ กับบ่อน้ำในหมู่บ้านทั่วไป
แต่ภายในมีสาหร่ายสีเขียวหนาแน่นจนมองไม่เห็นพื้น
กระนั้นเมื่อยืนอยู่ด้านบนแล้วชะโงกลงไป ก็พอเห็นราง ๆ ว่ามีเงาดำกลุ่มใหญ่จมอยู่ก้นแอ่ง
นอกจากนี้ ทางด้านที่ต้องแสงอาทิตย์ของแอ่งน้ำยังมีเนินดินลาดเอียงอยู่ตามคาด
เนินเขียวขจีด้วยหญ้าสด สภาพแวดล้อมงดงาม เหมาะแก่การฝังศพยิ่งนัก
หลี่ฉางเซิงพยักหน้า แล้วเดินตามสะพานไม้มาถึงเนินดินข้างแอ่งน้ำ
แม้เขาไม่ชำนาญศาสตร์ลับแห่งโม่จินเซี่ยวเว่ยอย่างการค้นมังกรแบ่งทองกำหนดจุด แต่ทั่วบริเวณแอ่งน้ำล้วนอยู่ในขอบเขตของถ้ำมังกรน้ำ ซึ่งเป็นฮวงจุ้ยชั้นยอดอันดับหนึ่ง ฉะนั้นเขาจึงไม่คิดมาก เลือกจุดบนเนินตามอำเภอใจ แล้วหันไปสั่งอู๋เสียกับหม่าเหลียงให้ขุดหลุมตรงนี้
อู๋เสียฟังแล้วเข้าใจทันทีว่าหลี่ฉางเซิงต้องการฝังหนังคนของแม่หมอ จึงรับคำโดยไว
ดังนั้น เขากับหม่าเหลียงจึงกลายเป็นแรงงานหามรุ่งหามค่ำ ขุดหลุมอย่างเหนื่อยหอบ
ทั้งสองเริ่มขุดตั้งแต่ดวงอาทิตย์จวนลับขอบฟ้า กระทั่งราตรีมาเยือน
ซุนเสี่ยวเม่ยเห็นท่าว่าทั้งคู่คงไม่เสร็จในเร็ววัน จึงไปเก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อกองไฟและตั้งเต็นท์เสียเลย
พอเธอจัดการเสร็จ หม่าเหลียงกับอู๋เสียก็ใกล้เสร็จเต็มที
อู๋เสียตักดินเฮือกสุดท้าย โผล่ขึ้นมาครึ่งหัวแล้วตะโกนไปทางหลี่ฉางเซิงซึ่งนั่งหน้าแคมป์ไฟอยู่บนเก้าอี้นอนซึ่งไม่รู้ไปงัดเอาออกมาตอนไหน