ได้ยินคำนี้ อู๋เสียก็ถึงกับชาไปทั้งตัว
แต่เขาหันไปเห็นสีหน้าสงบนิ่งของหลี่ฉางเซิง ก็พลันได้สติ
“ไม่ใช่สิ มีท่านพี่อยู่ด้วย ข้าจะกลัวอะไร!”
คิดได้ดังนั้น อู๋เสียก็มีความมั่นใจทันที
เขาคุยไร้สาระกับหวังอ้วนในโทรศัพท์อีกสองสามประโยค แล้วก็วางสาย
“ท่านพี่ เมื่อกี้ท่านทำให้ข้าตกใจแทบตาย! ดีที่ข้ายังมีสติ แค่ฝีมือของท่าน ผีร้องไห้ผีหัวเราะอะไรนั่น ก็แค่เอื้อมมือไปหยิบก็ถึงแล้วนี่นา...”
อู๋เสียยิ้มประจบ พูดยกยอไม่หนักไม่เบาไปคำหนึ่ง
หลี่ฉางเซิงได้ยินก็หัวเราะแล้วว่า “คำนี้ข้าชอบฟัง แต่ก็ไม่แน่เสมอไป ถ้าเจอของดีเข้าจริง ๆ ท่านพี่ของเจ้าก็ต้องเผ่นเหมือนกัน”
หลี่ฉางเซิงกะประมาณไว้ว่า ฝีมือของตัวเองตอนนี้ ถ้าจัดการกับราชาศพ เจียงซือพันปี หรือศพเลือดอะไรนั่น ก็เหมือนเล่น ๆ
แต่ถ้าไปเจอพวกเทพโบราณระดับเทพงู ที่ทะลุมิติ มีมิติว่างเปล่าได้ เขาก็มีแต่ต้องเผ่นสถานเดียว!
เพราะอย่างไรเสีย เวลาคือจักรพรรดิ มิติคือราชัน โชคชะตาไม่ออกมา กรรมคือฮ่องเต้!
อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเวลา มิติ ล้วนแล้วแต่เป็นระดับเจ้าพ่อ ยังไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาอย่างเขาจะไปเทียบชั้นได้
และที่บังเอิญ ในโลกของการล่าขุมทรัพย์สุสาน ยังมีเทพโบราณซ่อนลึกอยู่ลึก ๆ สองสามองค์ที่เกี่ยวข้องกับมิติและเวลา
เช่นเทพโบราณกุยฟาง ก็ทำให้เวลาย้อนกลับได้ เคยย้อนเวลาหลายครั้ง ตัดขาดอารยธรรมมนุษย์