อู๋เสียมองดูภาพบนเสาหินตรงหน้า คลื่นความคิดวาบขึ้นในสมอง เขาก็ตะโกนออกมาเสียงดังลั่น
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
“วิหารเทพภูเขาด้านนอกก็คือสถานที่ที่ชาวบ้านเจ๋อหลงโบราณใช้บวงสรวงเทพภูเขา! ต่อมาดินแดนเจ๋อหลงถูกกษัตริย์เซี่ยนพิชิต กลายเป็นข้าแผ่นดินหรือทาส กษัตริย์เซี่ยนส่งกองทัพใหญ่ไปปราบเทพภูเขาในถ้ำ และสร้างสุสานของตนไว้ที่นี่”
หลี่ฉางเซิงยิ้มบางๆ พยักหน้าชื่นชม
“เจ้าเดาถูกต้องแล้ว ที่นี่คือสุสานของกษัตริย์เซี่ยนจริงๆ!”
ศาสตราจารย์ซุนยกมือขึ้นลูบไล้ภาพแกะสลักบนเสาหินเบาๆ เอาแต่เงียบงัน ผิดกับซุนเสี่ยวเม่ยลูกสาวที่ดูท่าทางเศร้าสร้อยลงเล็กน้อย แล้วเล่าถึงที่มาของหมู่บ้านเจ๋อหลง
ปรากฏว่า เดิมกษัตริย์เซี่ยนมีกองทหารราชองครักษ์ หลังจากกษัตริย์เซี่ยนถูกฝัง กองราชองครักษ์ก็ตั้งมั่นอยู่ใต้เขา ล่วงนานเข้าก็เกิดเป็นหมู่บ้านเจ๋อหลง
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ศาสตราจารย์ซุนและซุนเสี่ยวเม่ยต่างเป็นทายาทราชองครักษ์ของกษัตริย์เซี่ยน
แรกเริ่ม ชาวหมู่บ้านเจ๋อหลงทำตามคำสั่งของกษัตริย์เซี่ยน โดยอาศัยทางลับด้านหลังเขาไปยังวิหารเทพภูเขาเพื่อบวงสรวงเป็นครั้งคราว
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทายาทราชองครักษ์เหล่านี้ก็ค่อยๆ เกิดความโลภ อยากได้เงินทองสมบัติและเคล็ดลับอายุวัฒนะในสุสานกษัตริย์เซี่ยน
แต่กษัตริย์เซี่ยนก็ไม่ไว้ใจแม้แต่ราชองครักษ์ วางกับดักและเส้นทางลับนับไม่ถ้วนขัดขวางหมู่บ้านเจ๋อหลงมานับพันปี