ซากศพลอยน้ำ หมายถึงศพที่ลอยอยู่ในแม่น้ำลำคลอง
คนที่ไม่เคยอาศัยอยู่ริมน้ำอาจไม่เข้าใจ แต่คนที่บ้านอยู่ริมน้ำจะรู้ดีว่าแม่น้ำลำใหญ่หรือน้ำไหลเชี่ยวสักหน่อย ทุกปีจะมีซากศพลอยตามน้ำมาจากต้นน้ำหลายศพ โดยเฉพาะช่วงฤดูร้อนที่อากาศร้อนอบอ้าว
ไม่ว่าจะเป็นคนจมน้ำตาย คนคิดสั้นฆ่าตัวตาย หรือพลัดตกลงไปในแม่น้ำ เรื่องแบบนี้เลี่ยงไม่ได้หรอก
ซากศพลอยน้ำในถ้ำน้ำเต้านี้ ทั้งร่างเหมือนเปล่งแสงสีน้ำเงินหม่นออกมา
อู๋เสียรวบรวมความกล้าเข้าไปใกล้ แต่กลับเห็นซากศพค่อย ๆ จมลงใต้น้ำอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน เมื่อซากศพหายไป เสียงทุบตีในโลงดำที่หลี่ฉางเซิงแบกอยู่ก็เงียบตามลงไปด้วย
ศาสตราจารย์ซุนขมวดคิ้วแน่น ไม่สนใจซากศพที่หายไป แต่จ้องเขม็งไปที่โลงดำบนหลังหลี่ฉางเซิง
"ในโลงดำที่นายแบกอยู่ใส่อะไรไว้ เปิดเดี๋ยวนี้!"
เมื่อเห็นปากกระบอกปืนที่ศาสตราจารย์ซุนจ่อมา หลี่ฉางเซิงไม่ได้ใส่ใจ แถมยังยิ้มออกมา
"คุณแน่ใจนะว่าจะให้เปิด?"
"หยุดพูดไร้สาระ รีบเปิดมันซะ!"
ศาสตราจารย์ซุนจ้องเขม็งด้วยความเดือดดาล ในใจพลันรู้สึกกระวนกระวายอย่างไม่มีสาเหตุ
ตั้งแต่หลี่ฉางเซิงมาถึงหมู่บ้านเจ๋อหลง เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจลาง ๆ ว่าศาสตราจารย์หนุ่มตรงหน้าอาจไขความลับของสุสานกษัตริย์เซี่ยนได้
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็มองไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไร รู้สึกเสมอว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบงัน แต่ความตึงเครียดกลับเพิ่มสูงขึ้น
อู๋เสียเหงื่อซึมบนหน้าผาก รีบห้ามปรามว่า "เปิดไม่ได้นะครับ เปิดแล้วคนตายแน่!"