ซุนเสี่ยวเม่ยสนใจเอ่อเอ่อตัวนีที่อู๋เสียพูดถึงมาก แต่อาจารย์ซุนกลับหัวเราะเย็นชา ขัดจังหวะอู๋เสีย
"รู้มากดีนี่ งั้นนายก็เป็นทัพหน้า นำทางเข้าไปในถ้ำ!"
เขายกปืนลูกซองทำมือขึ้น ลำกล้องสีดำสนิทจ่อตรงแผ่นหลังอู๋เสีย
มืออีกข้างหนึ่งชี้ไปยังสุดปลายป่าซากดึกดำบรรพ์ ซึ่งเป็นทางเข้าสุดร่องน้ำฝังศพด้วย
ทางเข้าเป็นถ้ำน้ำสูงสองเมตรเศษ ดูจากร่องรอยขอบถ้ำ น่าจะถูกขุดแต่งด้วยฝีมือมนุษย์
อู๋เสียไม่มีทางเลือก ได้แต่ลุยน้ำเย็นเฉียบปวดกระดูก ค่อยๆ เดินเข้าไปในถ้ำ
ระหว่างเดิน เขาส่งสายตาเป็นนัยให้หลี่ฉางเซิงที่อยู่ข้างๆ อย่างหนัก
แต่หลี่ฉางเซิงทำเหมือนไม่เห็น เดินตามหลังอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่มีทีท่าว่าจะลงมือเลยแม้แต่น้อย
อู๋เสียเคยเห็นฉากที่หลี่ฉางเซิงกระทืบศพเลือด จึงรู้ว่าด้วยฝีมือของเขา แค่จัดการสองพ่อลูกตระกูลซุนก็ง่ายเหมือนปอกกล้วย แม้ทั้งคู่จะมีปืนก็ไร้ผล!
เพราะในสายตาอู๋เสีย หลี่ฉางเซิงนั้นพ้นขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว
"พี่หลี่ยังไม่ลงมือ คงมีแผนอื่นในใจ..."
อู๋เสียได้แต่ปลอบตัวเองเงียบๆ และไม่ได้วิตกกับการบีบบังคับของสองพ่อลูกตระกูลซุนมากนัก
เมื่อเข้าไปในถ้ำน้ำ สี่คนจึงพบว่าภายในมีอีกโลกหนึ่ง
สภาพแวดล้อมในถ้ำแตกต่างจากร่องน้ำฝังศพโดยสิ้นเชิง ภายในคล้ายถ้ำหินปูนตามธรรมชาติรูปครึ่งวงกลม ผนังถ้ำเรียบลื่น ใต้เท้ามีน้ำใต้ดินสูงแค่ระดับเอว
และในถ้ำหินปูนนี้ ก็เต็มไปด้วยเสาหินซากดึกดำบรรพ์มากมายเช่นกัน