เห็นภาพนั้น อู๋เสียก็แอบบ่นในใจ
เขาแอบเหลือบไปทางวิหารเทพภูเขาที่อยู่ไม่ไกล ยิ่งเสียดายที่ไม่ได้เอาปืนกลชิคาโก้มาด้วย
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้เสียดายแล้ว เพราะศาสตราจารย์ซุนก็หยิบปืนสั้นทำมือออกมาจ่อหลังอู๋เสีย บังคับให้เขาเดินเข้าไปในทางลับใต้รอยแยกน้ำเต้า
ใต้รอยแยกของรูปปั้นหินน้ำเต้า คือทางลับที่ทอดลงใต้ดิน
อู๋เสียเดินไปได้ราวหลายสิบเมตร ในที่สุดก็ตามหลี่ฉางเซิงทัน
จุดที่พวกเขายืนอยู่ตอนนี้ เป็นลำธารสายหนึ่ง
สองข้างเป็นร่องน้ำ กองกระดูกสัตว์และงาช้างนับไม่ถ้วน
ตอนนี้เอง ซุนเสี่ยวเม่ยก็หยิบพลุไฟเย็นออกจากเป้ จุดแล้วโยนไปข้างหน้า
ร่องน้ำฝังศพนี้ยาวถึงสองร้อยกว่าเมตร กระดูกสัตว์ที่กองอยู่ยิ่งนับไม่ถ้วน
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่งาช้างเหล่านี้ที่ยาวเกินหนึ่งเมตร ก็เป็นทรัพย์สมบัติมหาศาล
แน่นอน นี่คือในอดีต
ในประเทศเพื่อปกป้องฝูงช้าง ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนก็ห้ามค้างาช้างแล้ว
อีกไม่กี่ปี แม้แต่การค้างาช้างต่างประเทศก็ถูกห้าม
ดังนั้นอู๋เสียจึงได้แต่มอง พลางทึ่งกับขนาดอันใหญ่โตของร่องน้ำฝังศพนี้
หลี่ฉางเซิงกับอู๋เสียเดินนำหน้า ศาสตราจารย์ซุนกับลูกสาวเดินตามหลัง
ใครก็ตามที่ถูกปืนจ่อ คงต้องใจคอไม่ดี
อู๋เสียก็หนีไม่พ้น แถมในใจยังห่วงหม่าเหลียงเพื่อนเก่าอีก ไม่รู้อีกฝ่ายเป็นอย่างไรบ้าง
เพื่อไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน จนเกิดเรื่องในทางสุสานใต้ดินแบบนี้ ได้แต่ฝืนข่มใจ เอ่ยปากพูด