บาร์กลางคืน สถานที่ที่เต็มไปด้วยเงินของนครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้ เป็นหนึ่งในแหล่งฟุ่มเฟือยที่ไม่เคยขาดคนรวย
เวลาสองทุ่ม ป้ายไฟนีออนเพิ่งจะสว่าง ถนนสายนี้ก็เริ่มคึกคักแล้ว
ซูเปอร์คาร์หลากสีจอดอยู่ข้างทาง เสียงเครื่องยนต์ดังระงม ชายหญิงที่แต่งตัวหรูหราเดินเข้าออกที่ประตู อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอม เหล้า และเงินปนกัน
หลี่เซียวผลักประตูบาร์กลางคืน เดินตรงเข้าไป
เดินผ่านทางเดินที่ปูพรมสีแดงเข้ม ผลักประตูกั้นเสียงหนา ๆ เสียงเพลงที่ดังจนหูแทบแตกก็โอบรัดเขาไว้ทันที
บนฟลอร์เต้นรำ ชายหญิงขยับร่างกาย แสงนีออนสาดไปทั่วใบหน้าที่ตื่นเต้นหรือชาชิน
สายตาของหลี่เซียวกวาดข้ามฟลอร์เต้นรำ ไปยังโซนวีไอพี
เขากำลังหาคนสามคน — โจวเทา จางเสียง ลู่จัว
ชื่อสามคนนี้ ในวงสังคมชั้นสูงของเซี่ยงไฮ้ ยังไม่ติดอันดับสามเลยด้วยซ้ำ
บ้านมีเงินนิดหน่อย ทำบริษัท ค้าขาย รับเหมาก่อสร้าง รวมทรัพย์สินทั้งหมดอาจยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของตระกูลหลี่
แต่คนประเภทนี้แหละ ที่ชอบเข้าไปคลุกคลีกับลูกหลานตระกูลใหญ่จริง ๆ — ไม่ใช่เพื่อเป็นเพื่อน แต่เพื่อขอยืมแสง เพื่อเกาะกิน เพื่ออวดคนอื่นว่า "ฉันเป็นพี่น้องกับคุณชายตระกูลหลี่"
ส่วนร่างเดิมของเขา ดันชอบแบบนี้ซะด้วยสิ
เพราะลูกหลานตระกูลใหญ่ที่แท้จริงดูถูกเขา ไม่ยอมคบหา โจวเทากับพวกอีกสองคนเข้ามาเรียกพี่เรียกน้อง เขาก็คิดว่านี่คือเพื่อนแล้ว
โง่ไหม? โง่สิ
น่าสงสารไหม? ก็น่าสงสาร
หลี่เซียวเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก็ถูกใครบางคนรั้งไว้
"โอ้ คุณชายหลี่มาแล้วเหรอ"
ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งหน้าจัดเต็มไม่รู้โผล่มาจากไหน ใส่กระโปรงสั้นแวววาวระยิบระยับ คอเสื้อต่ำมาก ขับกลิ่นน้ำหอมหวานจนเกินพอดี
เธอยิ้มเข้าไปใกล้ มือข้างหนึ่งวางบนแขนของหลี่เซียวทันที น้ำเสียงหวานจนน่าขนลก "คุณชายหลี่ วันนี้มาคนเดียวเหรอ ให้ฉันเป็นเพื่อนดื่มสักหน่อยไหม"
"คุณชายหลี่ ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงจะแย่แล้ว"
ผู้หญิงอีกคนแนบชิดจากอีกด้าน แต่งหน้าก็หนาพอ ๆ กัน กลิ่นน้ำหอมคนละแบบแต่ก็ฉุนพอ ๆ กัน
นิ้วของเธอลากวนไปมาบนแขนของหลี่เซียว รอยยิ้มมืออาชีพและแม่นยำ — นั่นคือรอยยิ้มที่ฝึกมาหลายครั้ง เพื่อจัดการกับ "คนโง่มีเงิน" โดยเฉพาะ
สาวดื่มแก้ว
สิ่งมีชีวิตระดับต่ำสุดของบาร์กลางคืนแห่งนี้
พวกเธอคอยดักอยู่แถวประตู เพื่อรอคอยแขกที่ดูรวยและหลอกง่าย และในรายชื่อ "ลูกค้าคุณภาพ" ของพวกเธอ ชื่อของหลี่เซียวติดอันดับหนึ่งตลอดกาล
ทำไมเหรอ เพราะหลี่เซียวหลอกง่ายไง!
เขาไม่รู้จักปฏิเสธ ไม่รู้จักแยกแยะรอยยิ้มจริงปลอม ใครรินเหล้าให้ก็ดื่ม ใครให้จ่ายก็จ่าย ใครพูดดีด้วยก็ซาบซึ้งแทบตาย
ในสายตาพวกผู้หญิงพวกนี้ หลี่เซียวไม่ใช่คน แต่เป็นเครื่องถอนเงินเดินได้
แบบที่ไม่มีสมอง ไม่รู้จักปฏิเสธ หลอกทีโดนที
ผู้หญิงคนแรกเริ่มรู้สึกผิดปกติ เอียงคอดูใบหน้าของหลี่เซียว
"คุณชายหลี่ วันนี้ทำไมไม่พูดเลยล่ะ อารมณ์ไม่ดีเหรอ งั้นฉันคุยเป็นเพื่อนนะ ไม่คิดเงิน—"
เธอพูดไม่จบ เพราะหลี่เซียวมองเธอ แค่มองครั้งเดียว
ไม่ขมวดคิ้ว ไม่ดุ ไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าใด ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกหนาวเย็นจากก้นบึ้ง
มือของผู้หญิงคนนั้นแข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งไปชั่วขณะ
อีกคนตอบสนองเร็วกว่า ปล่อยมือแล้วถอยไปครึ่งก้าว
หลี่เซียวไม่แม้แต่จะมองพวกเธอเป็นครั้งที่สอง เดินจากไปตรง ๆ
ผู้หญิงสองคนยืนอยู่ที่เดิม มองหน้ากัน
"เขา... เป็นอะไรไป" ผู้หญิงคนแรกใช้เวลานานกว่าจะส่งเสียงออกมาได้
อีกคนไม่พูดอะไร แค่มองตามหลังหลี่เซียว แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหลังนั้นเปลี่ยนไปจากเดิม บอกไม่ถูกว่าตรงไหนเปลี่ยน แต่ก็เปลี่ยนไปจริง ๆ
โซนวีไอพี
หลี่เซียวมองเห็นคนที่เขาตามหา
โซฟากึ่งเปิดด้านในสุด โซฟากำมะหยี่สีม่วง โต๊ะกระจกเต็มไปด้วยขวดเหล้า
สามคนนั่งเอนกาย แต่ละคนกอดสาวดื่มแก้วไว้คนหนึ่ง บนโต๊ะเหลือขวดเหล้าเปล่าสองขวดแล้ว บรรยากาศกำลังคึกคัก
โจวเทา นั่งซ้ายสุด ย้อมผมสีทอง สวมเสื้อฮูดี้แบรนด์ดัง คอมีโซ่เงินเส้นหนา
บ้านเขาทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง มีบริษัทเล็ก ๆ หลายแห่งในเซี่ยงไฮ้ ไม่ใหญ่โต แต่พอให้เขาฟุ่มเฟือยได้
ปัญหาคือคุณชายโจวคนนี้ความสามารถมีจำกัด ให้รับผิดชอบโปรเจกต์ไหนก็ขาดทุนอันนั้น ตอนนี้ตกงานจนต้องใช้เงินรายเดือนจากที่บ้านแล้ว
จางเสียง นั่งตรงกลาง สวมแว่นกรอบดำ ดูสุภาพเหมือนเด็กเรียนดี
แต่คนที่รู้จักเขาดีจะรู้ว่า ใต้แว่นนั่นซ่อนดวงตาที่ใช้คิดแผนร้ายใส่คนโดยเฉพาะ
บ้านเขาทำธุรกิจการลงทุน แต่ไม่ใช่กองทุนที่ถูกกฎหมาย เรียกง่าย ๆ ว่าเป็นนายหน้านายทุน หาเงินจากช่องว่างข้อมูล
ในกลุ่มนี้ สมองเขาใช้ได้ดีที่สุด และเล่ห์เหลี่ยมก็มากที่สุด
ลู่จัวนั่งขวาสุด เป็นคนที่ดูธรรมดาที่สุดในกลุ่ม หน้าตาธรรมดา เสื้อผ้าธรรมดา แต่กลิ่นอาย "ไม่เอาไหน" ของเขาดูแรงที่สุดในสามคน
บ้านเขาทำแฟรนไชส์ร้านอาหาร มีร้านสิบกว่าที่ในเซี่ยงไฮ้ จะเรียกว่ารวยก็รวย แต่ต่อหน้าตระกูลใหญ่จริง ๆ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเชิดหน้า
สามคนนี้ คือ "เพื่อน" ที่ดีที่สุดของร่างเดิมตลอดสองปีที่ผ่านมา
หลี่เซียวยืนอยู่ที่ทางเข้าโซนวีไอพี สายตามองหน้าทั้งสามอย่างสงบ
ในความทรงจำ เมื่อคืนงานเลี้ยงก็คือพวกเขาสามคนจัดขึ้น
ในโซนวีไอพี โจวเทาเห็นเขาก่อน
ชั่วขณะนั้น ใบหน้าของโจวเทาเผยสีหน้าแปลก ๆ ออกมา — รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
"พี่เซียว! ทำไมเพิ่งมาเนี่ย เรารอตั้งนานแล้ว!" เขาลุกขึ้นก่อน ในหน้ามีแต่รอยยิ้ม
จางเสียงตอบสนองช้ากว่าโจวเทาจังหวะหนึ่ง แต่ก็เปลี่ยนเป็นโหมด "พี่น้อง" อย่างรวดเร็ว
เขาผลักสาวข้างกายออก ยกแก้วขึ้น โบกให้หลี่เซียว "พี่เซียว มา ๆ ๆ ขอผมดื่มเองเป็นเพื่อน ขอโทษที่คิดว่าพี่ไม่มา"
ลู่จัวตรงไปตรงมาที่สุด ยืนขึ้นรินเหล้าให้แล้ว "พี่เซียวนั่งตรงนี้ ที่นั่งไว้ให้พี่โดยเฉพาะ"
สามคน สามใบหน้า สามวิธีการแสดง แต่แก่นแท้เหมือนกันหมด — แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลี่เซียวไม่นั่ง ไม่รับอ้อมกอดของโจวเทา ไม่มองแก้วของจางเสียง ไม่สนใจเหล้าที่ลู่จัวรินให้ แค่มองพวกเขาจากที่สูงลงมา
รอยยิ้มของโจวเทาแข็งทื่อ จางเสียงที่ยกแก้วหยุดค้างกลางอากาศ ลู่จัวที่รินเหล้าช้าลง
สาวดื่มแก้วหลายคนก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ พากันเก็บรอยยิ้มมืออาชีพ ถอยหนีเงียบ ๆ
"พี่เซียว? เป็นอะไรเหรอ นั่งสิ!" โจวเทาเรียกอีกครั้งอย่างระวัง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เป็นธรรมชาติเหมือนเมื่อกี้แล้ว
"เรื่องเมื่อคืน ใครสั่งพวกแกมา" หลี่เซียวพูดในที่สุด
ความเงียบปกคลุมโซนวีไอพีสองวินาที
จางเสียงเป็นคนแรกที่ตอบสนอง หัวเราะลั่น "พี่เซียวพูดอะไรเนี่ย ใครสั่งอะไรกัน"
อีกสองคนก็แค่ยิ้มแล้วเงียบ
มองการแสดงอันห่วยแตกของสามคน หลี่เซียวมีมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นชาและเยาะเย้ย ประกายน้ำแข็งในดวงตาวาบขึ้น
วินาทีถัดมา เขายื่นมือข้างเดียว คว้าปกเสื้อของโจวเทาไว้แน่น ห้านิ้วกำลง แรงที่ดุดันและโหดเหี้ยม ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตอบสนองแม้แต่น้อย แล้วกดข้อมือลงอย่างแรง!
"ปั้ง——!!"
เสียงดังสนั่นหูแตกกระจาย!
ร่างของโจวเทาถูกกดทับลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นผิวโต๊ะแตกเป็นรอยทั่วทั้งแผ่น แล้วระเบิดออก!
"เวรเอ๊ย! หลี่เซียวแกบ้าไปแล้วเหรอ แกจะทำอะไร!!"
หัวของโจวเทากระแทกกับพื้นโต๊ะอย่างแรง เวียนหัว เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว ส่งเสียงร้องอย่างทรมาน ดิ้นรนสุดแรง เต็มไปด้วยความตกใจและโกรธ
อีกสองคนที่เห็นเหตุการณ์สีหน้าเปลี่ยนทันที แสร้งทำต่อไปไม่ไหว เปลี่ยนสีหน้าทันที ลุกขึ้นจะเข้าไปช่วย
หลี่เซียวไม่แม้แต่จะหันหลัง สายตาคมขึ้นทันที เย็นยะเยือกจนแทบแข็ง ในขณะที่กดโจวเทาไว้ ขาขวาเหวี่ยงออกอย่างแม่นยำและน่ากลัว!
ลูกถีบข้างหนึ่งที่หนักหน่วง เต็มแรงกระแทกเข้าที่หน้าอกของจางเสียง!
"ตุบ!"
ร่างของจางเสียงถูกถีบกระเด็นออกไป กระแทกลงกับพื้นอย่างหนัก เจ็บหน้าอกจนทนไม่ไหว หายใจไม่ออก นานเท่าไหร่กว่าจะลุกไหว หน้าซีดเหมือนกระดาษ
ลู่จัวที่อยู่ข้าง ๆ ตาแดงก่ำจนหมดสติ เผยเขี้ยวเล็บ คว้าเก้าอี้ไม้ข้าง ๆ ขึ้นมา กัดฟันคำรามแล้วฟาดใส่ท้ายทอยของหลี่เซียวอย่างแรง
เผชิญกับการโจมตีจากด้านหลัง หลี่เซียวสีหน้าไม่เปลี่ยน มีประกายสังหารจาง ๆ วาบผ่านในดวงตา
หลบข้าง เตรียมลมหายใจ ชกออกไป! ทำได้ในจังหวะเดียว!
"แคร็ก——!!"
เสียงไม้แตกแหลมคมดังขึ้น!
เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งหนา ถูกหมัดของเขาทะลุทะลวงจนขาดเป็นสองท่อน!
เศษไม้แตกกระจาย!
ลู่จัวที่ยกเก้าอี้จะโจมตี รูม่านตาหดทันที ตะลึงสิ้นดี สมองว่างเปล่า ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ในใจเหลือเพียงความหวาดกลัวที่สุดขีด
นี่มัน... ยังเป็นแรงของมนุษย์อยู่เหรอ?!
ยังไม่ทันที่เขาจะกลับมาจากความตกใจสุดขีด หลี่เซียวก็ดึงหมัดที่ชกทะลุเก้าอี้ออกมา สวนกลับด้วยหมัดตรงที่แม่นยำและโหดเหี้ยม กระแทกลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง!
"ปึก!"
ลู่จัวครางออกมาในลำคอ ร่างอ่อนปวกเปียก แข็งทื่อชั่วขณะ แล้วล้มลงตรง ๆ หลับตาสนิท สลบไปในทันที หมดแรงต่อสู้โดยสิ้นเชิง
โจวเทาที่อยู่ข้าง ๆ พยายามฉวยโอกาสโจมตี แต่ใครจะรู้ว่าหลี่เซียวเหมือนมีตาอยู่ที่หลัง มองไม่ดูด้วยซ้ำ คว้าเศษแก้วบนโต๊ะแล้วแทงลงบนมือของโจวเทาอย่างแรง!
"อ๊า——!"
พร้อมกับเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดของโจวเทา โลหิตสดเปื้อนพื้นโต๊ะ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ หลี่เซียวใช้ประสบการณ์การต่อสู้จากชาติก่อน อัดสามคนนั้นจนนอนราบ
สาวดื่มแก้วรอบข้างตกใจจนวิญญาณแทบหลุด กรี๊ดไม่หยุด คลานหนีออกจากโซนวีไอพี หลบไปไกล ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่นิด
รอบโซนวีไอพี ทั้งบาร์เงียบสนิท
หลี่เซียวยืดตัวตรงเล็กน้อย หน้าอกขึ้นลงระรัว ผะแผะลมหายใจออกสองครั้ง
ถ้าเป็นชาติก่อน การชกคนแบบนี้ แค่ทำให้เขารู้สึกว่ารกมือ
แต่ตอนนี้ ความอึดอัดที่สะสมอยู่ในอก ความโง่เขลาและไม่ยอมจำนนที่ร่างเดิมถูกหลอกลวง ถูกใช้ ถูกเล่นงานมาตลอดสองปี ระบายออกมาหมดกับการลงไม้ลงมืออันโล่งอกครั้งนี้
ความโล่งอกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ดูท่า... อึดอัดมานานเกินไปแล้วจริง ๆ!