อิงจื่อนั่งอยู่บนหลังม้า ร่างน้อย ๆ ของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยเพราะสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรู ทว่าในเวลานี้เธอกลับไม่ยอมหันหลังไปมองเลย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากหันกลับไปมองหวู่เหล่าเอ้อร์ แต่เธอไม่กล้าจริง ๆ
เพราะเสียงปืนพลันดังขึ้นจากด้านหลังอิงจื่อในเวลานี้ เสียงปืนระส่ำระสายและน่าสะพรึงกลัว ทำให้เธอใจหายวาบ
อิงจื่อรู้ว่า หวู่เหล่าเอ้อร์ตั้งใจล่อทหารชิงทั้งหมดให้ตามเขาไป
เส้นทางแยกที่เขายิงปืนไล่ตามไปเมื่อครู่ เป็นทางที่มุ่งไปคนละทิศกับเธอพอดี เขาจงใจเปิดเผยร่องรอยของตน คงคิดจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงชีวิตเดียว แลกกับหนทางรอดให้เธอ
ตลอดสองปีที่ผ่านมา อิงจื่ออยู่กับน้าสาวเหมียวจินเฟิ่งทุกวัน เธอเรียนขี่ม้าและยิงปืนเป็นตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ ต่อให้ขี่ม้าขาวตัวใหญ่เพียงลำพัง ก็คงถูกมันสะบัดตกลงมาในไม่ช้า
อิงจื่อไม่มีเวลาคิดถึงความเป็นความตายของหวู่เหล่าเอ้อร์ เธอควบม้าขาวตัวใหญ่ตรงลึกเข้าไปในหุบเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ
วันนี้ม้าขาวตัวนี้เหนื่อยล้าเหลือเกิน ตอนแรกมันแบกเหมียวจินเฟิ่งกับอิงจื่อวิ่งมาอย่างรวดเร็วเป็นเวลานาน ต่อมายังต้องแบกอิงจื่อเข้ามาในหุบเขา เส้นทางบนเขาขรุขระและเดินทางลำบาก ความเร็วของมันจึงลดลงอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้อิงจื่อเองก็เหนื่อยล้าอย่างมาก ตอนเช้าเธอถูกน้าสาวปลุกขึ้นจากฝัน ทั้งสองเก็บข้าวของกันอย่างลวก ๆ ก่อนจะรีบขึ้นม้าขาวออกเดินทางหลบหนี
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ลอยสูงจนเกือบเที่ยงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ อิงจื่อยังไม่ได้กินอะไรเลย ซ้ำแม้แต่น้ำสักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม
อิงจื่อทั้งหิวทั้งกระหาย เธออยากหยุดหาอะไรกิน แต่รอบด้านมีเพียงภูเขารกร้างโล่งเตียน ฤดูกาลนี้ไม่มีผลไม้ป่าให้ประทังหิวเลย
เธออยากหยุดหาแหล่งน้ำจากภูเขาดื่ม แต่ก็กลัวว่าทหารชิงที่ตามมาจากด้านหลังจะไล่ทันอีก
เธอจึงได้แต่เดินหน้าต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าควรไปที่ไหน และไม่รู้ว่าจะไปพึ่งพาญาติคนใดได้
「หยุดนะ!」
「แม่หนูน้อย ขี่ม้ามาคนเดียว คิดจะไปไหนหรือ?」
ขณะที่อิงจื่อขี่ม้าขาวไปตามทางบนเขา จู่ ๆ ก็เห็นโจรป่าหลายสิบคนในชุดเก่าขาด สีหน้าเหี้ยมเกรียม พุ่งออกมาจากป่าด้านหน้า
คนเหล่านั้นล้อมเธอเป็นวงกว้าง เพียงพริบตาก็กรูกันเข้ามาล้อมอิงจื่อไว้
「ฉันจะไปเยี่ยมญาติที่บ้านน้าชายค่ะ คุณลุงทุกท่านเหน็ดเหนื่อยกันแล้ว เด็กอย่างฉันไม่มีเงินติดตัวเลย ปล่อยฉันผ่านไปเถอะนะคะ!」
อิงจื่อเห็นว่าบางคนถือดาบ บางคนถือทวน ส่วนคนที่ถือปืนมีไม่มากนัก เสื้อผ้าก็ดูเก่าขาด
เธอรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นโจรป่าเหมือนพ่อ จึงไม่ได้รู้สึกกลัว รีบพูดจาดี ๆ ทักทายพวกเขาทันที
「โอ้โห! แม่หนูน้อย อายุแค่นี้แต่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ! ภูเขาแถวนี้ร้างผู้คนทั้งนั้น บ้านน้าชายของเธออยู่ที่ไหนล่ะ?
แล้วพ่อแม่เธอล่ะ?
เด็กตัวแค่นี้ ทำไมถึงหนีออกมาคนเดียวได้?」
หัวหน้าโจรเป็นชายวัยกลางคนอายุราว 40 ปี ใบหน้าเต็มไปด้วยฝ้ากระ สีหน้าเหี้ยมเกรียมผิดปกติ มือถือปืนพกแบบลูกโม่รุ่นใหม่ เขาตะโกนถามอิงจื่อที่อยู่ตรงหน้า
「บ้านน้าชายฉันอยู่ที่ร้านกู้ อำเภอจางอู่ค่ะ ฉันมากับน้าสาวเพื่อไปเยี่ยมน้าชาย แต่ตอนน้าสาวแวะไปทำธุระ ม้าขาวก็ตกใจขึ้นมา จึงพาฉันวิ่งมาถึงที่นี่ค่ะ!」
แม้อิงจื่อจะไม่ค่อยได้ออกจากบ้านตามลำพัง แต่เธอก็หัวไวมาก เพราะบ้านน้าชายอยู่ที่ร้านกู้ อำเภอจางอู่จริง ๆ เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปถูกทางหรือไม่
「ฟังดูแล้ว แม่หนูน้อยก็ไม่ได้พูดเหลวไหลเสียทีเดียว」
โจรป่าหน้ากระเต็มหน้าส่ายหัว เขาคิดว่าเด็กหญิงพูดมีเค้าอยู่บ้าง เพราะรู้ว่าถ้าจะไปอำเภอจางอู่ก็ต้องผ่านเส้นทางบนเขานี้จริง ๆ
「พี่ใหญ่ ดูม้าขาวที่แม่หนูน้อยขี่มาสิ ไม่เลวเลยนะ! ของดีแบบนี้แหละที่ค่ายเรากำลังต้องการที่สุด!」
ชายร่างเตี้ยคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้างหัวหน้าโจรป่ากระซิบเตือนเขาขึ้นมาอย่างลับ ๆ
「ใช่แล้วพี่ใหญ่ เมื่อครู่แม่หนูน้อยนี่พูดโกหกทั้งเพ พี่ดูตามตัวกับบนหลังม้าสิ มีแต่คราบเลือดเต็มไปหมด
ได้ยินมาว่าวันนี้ตู้ลี่ซานแห่งหุบเขาซานเจี้ยโกว ชิงหมาข่าน ถูกจางเหล่าเกอดาทำลายค่ายไปแล้ว ไม่แน่ว่าแม่หนูน้อยคนนี้อาจเป็นคนในครอบครัวของตู้ลี่ซานก็ได้!
ไม่อย่างนั้นเราจับเธอกลับค่ายไปก่อน ถ้ามีโอกาสค่อยส่งเธอให้จางเหล่าเกอดา แลกอาวุธให้พวกพี่น้องเราสักหน่อยก็ยังได้!」
ชายร่างสูงผอมหน้าขาวอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็แอบเสนอแผนให้หัวหน้าโจรป่า
「ถูกต้อง ๆ พี่น้อง รีบจับแม่หนูน้อยนี่กลับไป ให้ไปช่วยยายหลิวทำกับข้าวให้ทุกคน ต่อไปม้าขาวตัวนี้ก็เป็นพาหนะของฉัน พวกแกดูแลมันให้ดีล่ะ!」
หัวหน้าโจรพูดพลางโบกมือเบา ๆ สั่งให้ลูกน้องที่อยู่ข้างกายเตรียมจับอิงจื่อกลับไป
「ปัง ๆ ๆ...」
เมื่อเห็นโจรป่ากลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามาหาเหมือนฝูงผึ้ง อิงจื่อก็ล้วงปืนพกที่พ่อเคยมอบให้จากอกเสื้อ แล้วเหนี่ยวไกยิงจนกระสุนในปืนหมดเกลี้ยงในพริบตา
โจรป่าทั้งหมดไม่มีใครคาดคิดว่าแม่หนูน้อยจะซ่อนปืนพกไว้ในอกเสื้อ แถมฝีมือยิงปืนยังแม่นยำถึงเพียงนี้
โจรป่าหลายคนถูกอิงจื่อยิงล้มลงในคราวเดียว ก่อนที่พวกเขาจะทันตั้งตัว
「ฮี้ ๆ...」
อิงจื่อเห็นว่ากระสุนในปืนหมดแล้ว รู้สึกว่าคราวนี้คงหนีไม่พ้น จึงคิดว่าเคราะห์ดีก็รับไว้ เคราะห์ร้ายก็หลบไม่พ้น
เธอจึงกระตุ้นม้าขาวให้พุ่งตรงเข้าใส่พวกโจรป่า
แต่ไม่นึกเลยว่าโจรป่าจะเหมือนนัดแนะกันไว้ พวกเขาพากันหลบไปสองข้างทาง เปิดทางให้อิงจื่ออย่างกะทันหัน
「ครืน...」
ตอนแรกอิงจื่อคิดว่าคราวนี้จะหนีรอดไปได้เหมือนสองครั้งก่อน
แต่ไม่นานเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ม้าขาวพุ่งไปได้เพียงไม่กี่สิบก้าวก็พลันตกลงไปในหลุมดักม้าที่พวกโจรขุดเตรียมไว้ล่วงหน้า