“ยา? ยาอะไร?”
หลานซีขมวดคิ้วแน่น มองอวิ๋นฝู “เซียวเจิ้นมาหาเธอตามลำพังเหรอ?”
อวิ๋นฝูพยักหน้า “เมื่อเช้านี้เอง”
“เขาคิดจะทำร้ายเธอหรือเปล่า?”
หลานซีไม่เคยคิดว่าเซียวเจิ้นเป็นคนดี หากไม่ใช่เพราะยวี่จิ้นชอบอวิ๋นฝู ตอนที่อวิ๋นฝูคิดจะลงมือกับยวี่จิ้น เธอคงตายไปเป็นร้อยเป็นพันครั้งแล้ว
อวิ๋นฝูหยิบผงยาออกมาแล้วยื่นให้เหอเชิง “ช่วยเอาคำพูดไปบอกเซียวเจิ้นทีว่า ความร่วมมือของเราสิ้นสุดลงแค่นี้ ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาอีกแล้ว”
“เพื่อผีตนเดียวเนี่ยนะ……”
เหอเชิงแทบไม่อยากเชื่อ คิดว่าอวิ๋นฝูเสียสติไปแล้ว “เช้านี้มีคนตายตั้งสามคนในคราวเดียวเลยนะ อวิ๋นฝู เธอก็เป็นผู้เล่นเก่าที่เคยผ่านดันเจี้ยนมาแล้ว อย่าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นได้ไหม!”
ถ้าอวิ๋นฝูไม่ยอมช่วยเซียวเจิ้น เซียวเจิ้นก็จะหันมาเล่นงานอวิ๋นฝูแทน
เหอเชิงไม่เชื่อว่าคนฉลาดอย่างอวิ๋นฝูจะคิดเรื่องนี้ไม่ถึง
อวิ๋นฝูเข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อดี เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงบนิ่ง “ถ้าอย่างนั้นก็มาดูกันว่าใครจะอยู่ถึงคนสุดท้าย ฉันดวงดีมาตลอด อ้อ อีกเรื่อง……”
เหอเชิงไม่ยอมรับยา อวิ๋นฝูจึงยัดมันใส่มือเขาโดยตรง
“ขอเตือนสักคำ ในเมื่อเลือกข้างแล้วก็อย่าแกว่งไปมา ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นคนที่ไม่ได้ดีสักฝ่าย”
เหอเชิงส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง
“ทั้งหมดที่ฉันพูดก็เพราะหวังดีกับเธอ”
หลังจากเขาเดินจากไป เสี่ยวจื่อรุ่ยก็ยกนิ้วโป้งให้ “หัวหน้า คุณเท่มาก!”
“แน่นอนอยู่แล้ว” หลานซีโอบอวิ๋นฝูไว้ “อย่าดูแค่หัวหน้าห้องของเราหน้าตาบอบบางอ่อนแอ ที่จริงใจเด็ดมากนะ”