อวิ๋นฝูงุนงงอยู่บ้าง
เธอไม่ค่อยเข้าใจว่าตัวเองลืมตาขึ้นมาได้อย่างไร และทำไมถึงต้องลืมตา
ราวกับนี่เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ
เธอคิดจะยกมือขวาขึ้นมาหยิกตัวเอง แต่มือซ้ายกลับยกขึ้นมาเองอย่างไม่มีเหตุผล
เธอบิดต้นขาอย่างแรง แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย
อวิ๋นฝูเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างได้ราง ๆ
เธอลองกระโดดไปทางขวา ทว่าร่างกลับไปอยู่ทางซ้ายในพริบตา
“นี่คือ...ในความฝันหรือ?”
หลายคนพูดกันว่าโลกในความฝันจะกลับด้านกับโลกความจริง ถ้าอย่างนั้นตอนที่เธอหลับตานอน ในความฝันเธอก็เลยลืมตาอยู่งั้นหรือ?!
อวิ๋นฝูมองกระจกนับไม่ถ้วนตรงหน้า แล้วยกมือกุมขมับ
ดูท่าเธอคงหนีไม่พ้นจริง ๆ
พรุ่งนี้ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ จะต้องหาโอกาสขึ้นไปชั้นบนสุด ไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าครู แล้วขโมยกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนฉบับเต็มออกมาให้ได้!
ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร
กึก—
อวิ๋นฝูจับเสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่งได้ สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง
สายตากวาดไปมาระหว่างกระจก พยายามหาว่าเสียงนั้นเกิดจากอะไร
กึก—
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงชัดกว่าเมื่อครู่ ราวกับสิ่งที่ส่งเสียงกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
เพราะตั้งใจจดจ่อมากเกินไป อวิ๋นฝูจึงเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว พอรู้สึกหายใจไม่ออกและคิดจะปรับลมหายใจ เส้นผมยาวเส้นหนึ่งก็ห้อยลงมาตรงหน้าเธอ
“!”
เส้นผมนั้นแห้งกรอบราวกับฟาง ของเหลวสีแดงคล้ำจนเกือบดำไหลไปตามเส้นผม ก่อนจะหยดแหมะลงพื้นและทิ้งคราบเลือดไว้เป็นแอ่ง
หนังศีรษะของอวิ๋นฝูชาวาบ เธอฝืนใจไม่ให้เงยหน้าขึ้นมอง แล้วออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว