“น่าสนใจ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นมาอย่างไร้ที่มา
เมื่อหลานซีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นยวี่จิ้นนั่งอยู่บนหน้าปัดนาฬิกา เขายิ้มมุมปาก ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบ “คุณเป็นใครกันแน่ เข้ามาใกล้เมียผมทำไม”
“เมียคุณเหรอ”
หลานซีวางปากกา ใช้สองมือเท้าคาง แล้วพูดหยอกเย้า “นี่เรียกเมียกันแล้วเหรอ”
“ถ้าไม่ใช่เมียผม แล้วจะเป็นเมียคุณหรือไง”
ยวี่จิ้นทุบกระจกหน้าปัดนาฬิกาจนแตก แล้วหักเข็มนาทีที่ยาวแหลมออกมา
เห็นเขาทำท่าจะลงมือ หลานซีก็ยกมือยอมแพ้ “เมียคุณ เมียคุณ ไม่มีใครแย่งหรอก”
“คุณเป็นครึ่งมนุษย์เหรอ”
ยวี่จิ้นหรี่ดวงตาเรียวยาว เพ่งพินิจหลานซีอยู่ครู่หนึ่ง
หลานซี “...ดูเหมือนฉันจะซ่อนตัวตนได้ดีนะ คุณเพิ่งสังเกตเห็นตอนนี้เอง”
ครึ่งมนุษย์
อีกครึ่งหนึ่งก็คือผี
ยวี่จิ้นตื่นเต้นขึ้นมา “แม่คุณเป็นผี พ่อคุณก็เป็นผีเหรอ”
“...” หลานซีพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนเขากำลังด่าตัวเองอยู่ “แม่ฉันเป็นผี”
“คุณยังโตมาได้ขนาดนี้” ยวี่จิ้นครุ่นคิดถึงเรื่องระหว่างเขากับอวิ๋นฝู “ดูท่ามนุษย์กับผีจะมีลูกด้วยกันได้สินะ”
หลานซี “.”
คำพูดติดปากของเธอคือความพูดไม่ออก
“ไม่ต้องสอบแล้ว”
ยวี่จิ้นกระโดดลงจากหน้าปัดนาฬิกา ปัดข้อสอบบนโต๊ะทิ้ง แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น “เล่าเรื่องพ่อแม่คุณให้ผมฟังหน่อย”
-
เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเดินเร็วบ้างช้าบ้าง ทำเอาคนเสียขวัญ แม้อวิ๋นฝูจะมีสภาพจิตใจมั่นคง ก็ยังได้รับผลกระทบไม่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เดิมทีก็ขวัญเสียได้ง่ายอยู่แล้ว