“ลำบากหน่อยนะ”
อวิ๋นฝูเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของหลานซี
พลังต่อสู้ของผีผมยาวไม่ได้สูงนัก พอรู้ว่าตัวเองสู้อวิ๋นฝูไม่ได้ นางก็หันไปโจมตีเทียนเมิ่งทันที แถมยังหาทางใช้กระจกกักอวิ๋นฝูไว้ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น
ถ่วงพวกเธอไว้ แล้วควบคุมร่างกายของพวกเธอให้ไปเปิดประตูให้ผีที่อยู่นอกหอพัก นี่ต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริงของผีผมยาว
โชคดีที่เมื่อคืนหลานซีหลับไป ไม่อย่างนั้นพวกเธอคงถูกกำจัดจนหมดแน่
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
หลานซีถามอวิ๋นฝูด้วยสายตา
เทียนเมิ่งไม่รู้กฎการตายของกระจก แต่อวิ๋นฝูรู้ เธอไม่มีทางจงใจไปกระตุ้นมันอยู่แล้ว
“ขอโทษนะ เป็นความผิดของฉันเอง”
เทียนเมิ่งสูดหายใจลึก ก้มหน้าลงอย่างละอายใจ “เมื่อคืนตอนกลับหอพัก ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างตามมา แต่เพราะมองไม่เห็น แล้วมันก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน ฉันเลยคิดว่ามันไปแล้ว ไม่คิดเลยว่า...”
ไม่คิดว่าผีจะหลอกให้เธอมองกระจก แล้วทำให้อวิ๋นฝูต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
หลานซีไม่รู้จะพูดอะไรดี
เทียนเมิ่งประมาทเกินไปจริง ๆ
“อวิ๋นฝู ฉันขอถามได้ไหมว่าเธอหาฉันเจอได้ยังไง?”
หลังจากย้ายมาอยู่หอเดียวกับหลานซีและอวิ๋นฝู แม้เทียนเมิ่งจะไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ในใจกลับระแวดระวัง ในดันเจี้ยนนี้ นอกจากเทียนอิงแล้ว เธอไม่เชื่อใจใครเลย รวมถึงเซียวเจิ้นด้วย
แต่คนที่เธอไม่เชื่อใจอย่างอวิ๋นฝู กลับช่วยเธอไว้ในช่วงเวลาสำคัญ
พูดตามตรง ต่อให้เป็นเทียนอิงซึ่งเป็นญาติของเธอ หากเจออันตราย เทียนเมิ่งก็ยังไม่อาจเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยได้