“ไม่ได้!”
ออเรลปฏิเสธคำขอของอวิ๋นฝู “ถ้าถูกฉันจับได้ก็ถือว่าตกรอบ เขาเล่นต่อไม่ได้แล้ว ต้องไปนั่งดูอยู่ข้าง ๆ”
“อย่างนี้นี่เอง……”
อวิ๋นฝูดูผิดหวังมาก “แต่เขาเพิ่งเล่นไปไม่ถึงสองนาทีเอง ยังอยากเล่นกับพวกเราต่ออยู่นะ”
ตู้จือเถิงพยักหน้าคล้อยตามเธอ ก่อนพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “ฉันอยากเล่นกับพวกเธอ”
อวิ๋นฝูมองออเรลด้วยดวงตาใสกระจ่าง “ออเรล เธออยากกีดกันเขาออกจากกลุ่มเหรอ เด็กดีไม่มีทางทำแบบนี้หรอก ถ้าแม่รู้เข้าต้องอบรมเธอแน่ ๆ แล้วถ้าแม่ของเขารู้เข้า ก็คงมาหาเรื่องเธอ แถมยังไปฟ้องแม่ของเธออีก!”
“แง แง แง!” ตู้จือเถิงกอดท้องนั่งลงกับพื้น หลับตาร้องไห้โวยวาย “ออเรลรังแกฉัน ฉันจะไปฟ้องแม่!”
“……”
บรรยากาศชวนขำอยู่พักหนึ่ง
แต่ออเรลกลับลังเล
“เธออยากเป็นแม่ไก่จริง ๆ เหรอ?”
“อยาก!” เห็นว่ามีโอกาส ตู้จือเถิงก็กลัวว่าจะพลาดโอกาสรอด รีบตอบทันที
ใครจะคิดว่าออเรลจะเปลี่ยนท่าที พูดอย่างแข็งกร้าวว่า “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ นี่มันผิดกติกาเกมชัด ๆ!”
หึหึ คิดว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะยอมปล่อยพวกเขาไปงั้นเหรอ?
ฝันไปเถอะ! เขาคือออเรลมหาราชผู้มีหัวใจดุจหินผา!
“ออ...ออเรลพูดถูกแล้ว” เซียวเฉียงพูดต่ออย่างติดขัด “แต่...บางทีพวกเราอาจคิดเกมใหม่ขึ้นมาเล่นก็ได้นี่!”
สีหน้าเขาแข็งทื่อ ท่าทางก็ไม่เป็นธรรมชาติ คำพูดฟังดูเหมือนกำลังอ่านบทอยู่ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการแสดงเกินจริงของตู้จือเถิงสักเท่าไร