“ท่านหัวหน้าห้อง รอฉันด้วย~”
ยวี่จิ้นเดินตามหลังอวิ๋นฝูอย่างเกียจคร้าน คิ้วตาโค้งยิ้มมองปลายหูของเธอที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ
“ท่านหัวหน้าห้อง~”
“หุบปาก”
อวิ๋นฝูเขินจนทนไม่ไหว หันกลับมาด้วยความอับอายปนโมโห เขย่งปลายเท้าปิดปากเขา “ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ”
ยวี่จิ้นวางมือบนเอวเธอ หน้าด้านหน้าทนพูดว่า “งั้นเธอก็ตีฉันสิ”
ไม่เพียงไม่รู้สึกละอาย ยังดูตั้งตารอเสียด้วยซ้ำ
อวิ๋นฝูจนปัญญากับเขา จึงหยิบบัตรนักเรียนแตะประตูขึ้นไปชั้นบน
ที่มุมทางเดินไม่ไกลนักด้านหลังเธอ เซียวเจิ้นยิ้มลึกในดวงตา “ฉันผ่านด่านมามากมาย เคยเห็นเด็กสาวไร้เดียงสาไม่น้อยถูกบอสผีร้ายล่อลวง พวกเธอยอมเป็นหุ่นเชิด ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับผู้เล่นทั้งหมด อวิ๋นฝูเป็นแบบนี้ สักวันก็ต้องลงเอยอย่างนั้น”
สีหน้าของเหอเชิงหม่นคล้ำ เขาอ้าปากเล็กน้อย “อวิ๋นฝูไม่ใช่คนแบบนั้น”
“งั้นหรือ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” เซียวเจิ้นหัวเราะเยาะ พลางยักไหล่ “ถ้าอวิ๋นฝูถูกชักจูงให้แปรพักตร์ขึ้นมา ฉันจะไม่ปรานีเธอ”
เหอเชิงสูดหายใจลึก “ฉันจะหาโอกาสเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง”
บัตรของห้อง E ขึ้นไปได้แค่ชั้นสอง ตรงปากบันไดมีนักเรียนชายท่าทางสุภาพสวมแว่นกรอบกลมขวางอวิ๋นฝูไว้
“สอบเข้ามาใหม่ใช่ไหม ลงทะเบียนก่อนนะ หลังจากนั้นจะจัดห้องเรียนให้”
อวิ๋นฝูเดินตามเขาเข้าไปในห้องเรียนเล็ก ๆ ทางซ้ายมือ
“กรอกตรงนี้”
นักเรียนชายสวมแว่นกรอบกลมหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกับปากกาออกมา
อวิ๋นฝูรับปากกามาเขียนชื่อของตัวเองลงไป ทันใดนั้น ห้องเรียนที่เธอสังกัดก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ