“อือ...”
อวิ๋นฝูดิ้นขัดขืนเล็กน้อย แต่พอเห็นชัดว่าเป็นยวี่จิ้น เธอก็หยุดนิ่ง
ประตูถูกเปิดออก
แปะ! แสงจ้าจากหลอดไฟสีขาวบนเพดานสาดลงมา
กลัวว่ารูปร่างของตัวเองจะถูกเปิดเผย อวิ๋นฝูจึงเบียดเข้าไปในอ้อมอกของยวี่จิ้น
มุมปากของยวี่จิ้นแทบจะฉีกยิ้ม เขากระซิบข้างหูเธอว่า “เสนอตัวเข้ามาให้อุ้มเองเลยเหรอ~”
อวิ๋นฝูคว้ามือเขามากัดหนึ่งที
ยวี่จิ้นหรี่ตาลง สีหน้าเคลิบเคลิ้ม
ตึก ตึก ตึก——
รองเท้าหนังที่สีลอกคู่หนึ่งขยับเข้ามาใกล้ในสายตา อวิ๋นฝูพลอยใจเต้นระทึกตามไปด้วย
“ทำไมหาไม่เจอ?”
หัวหน้าครูยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ พึมพำพลางค้นหาบางอย่าง “ฉันจำได้ว่าวางไว้ตรงนี้นี่นา”
เมื่อหาไม่เจอ เขาก็เดินไปที่ตู้หนังสือ ก้มตัวลงค้นหาต่อ
ตอนนี้ขอแค่หัวหน้าครูหันกลับมาหรือนั่งลงบนเก้าอี้หมุน อวิ๋นฝูก็ต้องถูกเห็นอย่างแน่นอน
เธอทำได้เพียงภาวนาในใจให้หัวหน้าครูรีบหาของที่ต้องการเจอ แล้วออกไปเสียที
ระหว่างรอช่างทรมาน อวิ๋นฝูจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของหัวหน้าครู จู่ ๆ เธอก็เหลือบเห็นสมุดเล่มเล็กทรงสี่เหลี่ยมในกระเป๋าเสื้อของเขา
“...”
ไม่จริงน่า กฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนอยู่กับหัวหน้าครูมาตลอดเลยเหรอ?
แล้วเธอจะขโมยมันได้ยังไง?
ต่างจากสีหน้าตึงเครียดของอวิ๋นฝู ยวี่จิ้นกลับดูสบาย ๆ และตามใจตัวเอง เขาใช้สายตาค่อย ๆ ไล่พินิจใบหน้าของอวิ๋นฝูทีละส่วน ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากชุ่มฉ่ำของเธออย่างจาบจ้วง