“เข้ามาสิ”
เกาเจียอี๋คว้าข้อมืออวิ๋นฝู แล้วดึงเธอเข้าไปในห้องโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ภายในห้องมีผีอยู่เต็มไปหมด
เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าประณีตและเย็นชาคนหนึ่งถูกล้อมอยู่ตรงกลาง
เขานั่งอย่างตามใจบนโต๊ะ ไขว่ห้างพาดเท้าบนเก้าอี้ ทอดสายตากวาดมองอวิ๋นฝูตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเกียจคร้านและเฉยเมย
“เธอนั่นแหละ!”
ผีผู้ชายที่ใบหน้าเน่าไปครึ่งหนึ่งกระซิบบอกเด็กหนุ่ม
“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาใกล้ฉัน เหม็นจะตาย!”
เด็กหนุ่มแผ่ไอสังหารออกมาเต็มตัว ก่อนเตะผีหน้าเน่ากระเด็นออกไป
ผีหน้าเน่าลอยเป็นเส้นโค้งไปกระแทกกำแพง แล้วลุกขึ้นมายืนอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย
“เมื่อกี้เขาคิดจะทำให้คุณตกใจตอนอยู่บนโคมไฟ” เกาเจียอี๋บอก
อวิ๋นฝูเห็นโจวหลี่ที่ตายจากการกระโดดตึกอยู่ท่ามกลางฝูงผี และยังเห็นเด็กสาวที่เพิ่งตายอย่างอนาถเมื่อเช้านี้ด้วย หรือว่าผีพวกนี้จะเป็นนักเรียนของโรงเรียนทั้งหมด?
ทำไมพวกเขาถึงมารวมตัวกัน แถมยังเลือกมารวมกันในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน?
“ยวี่จิ้น”
อวิ๋นฝูเรียกชื่อเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มหรี่ตาอย่างระแวดระวัง “คุณรู้จักผมเหรอ?”
“ฉันรู้สึกว่าคุณคุ้นหน้า”
ยวี่จิ้นกระโดดลงจากโต๊ะ เดินเข้ามาใกล้ แล้วยกมือเชยคางอวิ๋นฝูขึ้น “คุณเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับผมเหรอ?”
“ไม่ใช่”
อวิ๋นฝูหลุบตาลงเล็กน้อย พลางสังเกตเห็นว่าสร้อยคอที่เธอให้เขาหายไปจากลำคอแล้ว “ฉันเป็นแฟนคุณ”