ชั้นสาม
สภาพอันเลวร้ายเมื่อคืนราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ทุกสิ่งที่ผีไร้ศีรษะทำลายไปก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ตู้จือเถิงเป็นคนแรกที่เปิดประตูออกมา
เขายื่นหน้าออกมามองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงเดินออกมาเคาะประตูห้องของอวิ๋นฝู
“อวิ๋นฝู?”
ตงม่ายกับหลินฉงไม่อยู่ ในบรรดาคนเหล่านี้ คนที่ตู้จือเถิงวางใจได้ที่สุดก็คืออวิ๋นฝู
“ตื่นหรือยัง?”
“อวิ๋นฝู อยู่ไหม?”
เรียกติด ๆ กันหลายครั้งแต่ไม่ได้รับคำตอบ ตู้จือเถิงก็เริ่มร้อนใจ “อวิ๋นฝู อย่าทำให้ฉันตกใจสิ รีบเปิดประตูเร็ว ๆ ถ้ายังไม่เปิด ฉันจะบุกเข้าไปแล้วนะ”
เขาเคาะประตูไม่หยุดจนเกิดเสียงดัง
ต่อให้อวิ๋นฝูหลับลึกแค่ไหน ตอนนี้ก็น่าจะถูกเขาปลุกให้ตื่นแล้ว
ทว่าภายในห้องกลับเงียบงันตลอดเวลา
เมื่อตระหนักว่าเกิดเรื่องขึ้น สีหน้าของตู้จือเถิงก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาก้มลงบิดลูกบิดประตู คราวนี้ถึงสังเกตเห็นว่ากลอนประตูบิดเบี้ยวอย่างหนัก มันถูกทำลายไปแล้ว หากไม่เตะพังเข้าไปก็ไม่มีทางเข้าออกได้
ใจของตู้จือเถิงกระตุกวูบ
เมื่อคืนอวิ๋นฝูไม่ได้กลับเข้าห้องหรือ?
หรือว่าเธอถูกผี...
“ถุย ๆ ๆ!” ตู้จือเถิงตบปากตัวเอง “คิดแต่เรื่องอัปมงคล อวิ๋นฝูต้องไม่เป็นอะไรแน่”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ความไม่สบายใจในใจกลับยิ่งเพิ่มขึ้น
“ตู้จือเถิง นายทำอะไรอยู่?”
มีคนสองคนเดินขึ้นมาจากบันได
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นตงม่ายกับหลินฉง ตู้จือเถิงก็เหมือนได้ที่พึ่ง รีบพูดว่า “ฉันมาหาอวิ๋นฝู แต่ประตูห้องของพี่ตงม่ายกับห้องของเธอเปิดไม่ได้ ฉันเรียกเธอแล้วก็ไม่มีใครตอบ”