ซีริอุสจ้องอวิ๋นฝูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางหนังสือลงข้าง ๆ แล้วเปิดผ้าห่มออก
“คุณจะนั่งบนโซฟาอีกนานแค่ไหน”
ดวงตาอวิ๋นฝูเป็นประกาย “คุณจะพักแล้วเหรอ ฉันจะไม่ส่งเสียงรบกวนคุณเลย”
“……”
ความคิดที่อยากแอบทำเรื่องไม่ดีตอนเขาหลับ เขียนอยู่เต็มหน้าเธอไปหมดแล้ว
ซีริอุสหันหน้าหนี เอนตัวลงแล้วดึงผ้าห่มคลุมตัว “อืม ฉันจะพักแล้ว”
“ได้เลย!”
อวิ๋นฝูตื่นเต้นจนเกือบลุกพรวด เธอรีบปิดปากไม่ให้ส่งเสียง รอเงียบ ๆ สิบกว่านาทีแล้วจึงค่อย ๆ ยื่นหน้าไปดูว่าซีริอุสหลับหรือยัง
ใบหน้ายามหลับของชายหนุ่มดูงดงามประณีต ท่วงท่าก็สุภาพเรียบร้อย เดิมทีเธอคิดว่าผีไม่จำเป็นต้องนอน ไม่นึกเลยว่าซีริอุสจะหลับจริง ๆ
“คุณซีริอุส?”
อวิ๋นฝูโบกมือไปมาตรงหน้าเขา เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยา เธอจึงหันหลังเดินย่องเข้าไปใกล้ห้องหนังสือ
ประตูห้องหนังสือล็อกอยู่ ไม่มีลูกกุญแจก็เปิดไม่ได้
อวิ๋นฝูกวาดตามองไปรอบห้อง แล้วพบว่ามีของบางอย่างถูกหนังสือของซีริอุสทับไว้
เธอจึงจำใจเดินกลับไปที่ข้างเตียง
หนังสือวางอยู่ด้านในของหมอน อวิ๋นฝูต้องก้มตัวลงถึงจะเอื้อมถึง เธอวางมือหนึ่งพยุงตัวไว้ที่ขอบเตียงอย่างระมัดระวัง ส่วนอีกมือเอื้อมไปหยิบ ตัวเธอครึ่งหนึ่งโน้มอยู่เหนือซีริอุส
ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ดันหนังสือออก เผยให้เห็นกุญแจเก่าแก่ดอกหนึ่ง
ได้กุญแจมาง่ายดายอย่างนี้ อวิ๋นฝูก็ยิ้มจนหางตาโค้ง
แต่เธอไม่ทันสังเกตว่าคนที่อยู่ใต้ร่างเธอแอบยกมุมปากขึ้นนิด ๆ