หัวใจเต้นตึกตักราวกับกวางน้อยตื่นตกใจไปตลอดทั้งคาบเรียน จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น อวิ๋นฝูถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ครูเกาบนเวทีไม่หยุดอยู่แม้แต่วินาทีเดียว วางชอล์กลงแล้วรีบพูดว่าเลิกเรียน ก่อนจะเดินออกไปทันที
นักเรียนผีเริ่มทำกิจกรรมกันได้อย่างอิสระ
เมื่อเห็นว่ายวี่จิ้นกำลังจะเข้ามาใกล้อีกครั้ง อวิ๋นฝูจึงลุกขึ้นจากที่นั่ง ถือชุดข้อสอบไปถามนักเรียนผีคนหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งของทางเดินว่า “เพื่อน ข้อนี้ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหม”
นักเรียนผีที่ไม่เคยมีใครถามเรื่องโจทย์มาก่อนมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาบนใบหน้าซีดขาว เธอรู้สึกปลื้มจนทำตัวไม่ถูก “ดะ ได้สิ”
นักเรียนผีตั้งใจอธิบายขั้นตอนการแก้โจทย์ให้อวิ๋นฝูฟัง
อวิ๋นฝูฟังไปพลางคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของคนข้างหลังด้วยหางตา พอเห็นยวี่จิ้นเดินออกจากห้องเรียนไป เธอจึงเก็บข้อสอบกลับคืน
“ขอบคุณนะ ฉันเข้าใจแล้ว”
“ไม่เป็นไร”
นักเรียนผีดูภูมิใจในตัวเองมาก เธอกะพริบตาช้า ๆ แล้วถามว่า “เธอกับยวี่จิ้นกำลังคบกันอยู่หรือเปล่า”
“อะไรนะ”
อวิ๋นฝูตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
นักเรียนผีพูดว่า “ฉันเข้าใจหมดแล้ว วางใจเถอะ ฉันจะเก็บเรื่องของพวกเธอเป็นความลับให้ ถึงกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนจะเขียนไว้ชัดเจนว่าห้ามทำเรื่องแบบนี้ แต่ใครจะไปสนใจกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนกันล่ะ”
“ทุกคนมีกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนกันหมดเลยเหรอ ฉันเพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน ขอดูของเธอได้ไหม”