อวิ๋นฝูไม่คิดว่าตัวเองจะทำให้เกิดปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงได้แต่อึ้งไป
เหล่าวิญญาณนักเรียนรอบตัวเธอต่างพากันปิดปากปิดจมูก ราวกับบนตัวเธอมีกลิ่นเหม็นร้ายแรงอะไรสักอย่าง
อวิ๋นฝูก้มลงดมเสื้อผ้าของตัวเอง นอกจากเปียกฝนโชกแล้วก็ไม่มีกลิ่นอะไรนี่นา…
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะชะงักไปอีกครั้ง
ทำไม… ทำไมเหล่าวิญญาณนักเรียนถึงมองเธอด้วยแววตาหวาดกลัวขนาดนั้น?
หรือว่า… บนตัวเธอจะมีวิญญาณอยู่?
พวกมันถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้!
แต่เธอกลับไม่รู้สึกว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติ อวิ๋นฝูเกร็งแผ่นหลังขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนสูดหายใจลึก ๆ เตรียมย้ายไปนั่งที่อื่น
แต่ไม่ว่าเธอจะเดินไปตรงไหน วิญญาณนักเรียนแถวนั้นก็แสดงสีหน้าแบบเดียวกันหมด จนทั้งสามคนที่เหลือหาที่นั่งได้แล้ว แต่อวิ๋นฝูก็ยังยืนอยู่
เหอเชิงกับเสี่ยวจื่อรุ่ยต่างเป็นห่วงอวิ๋นฝู กลัวว่าครูบนแท่นจะไม่พอใจและลงโทษเธอ
แต่ครูเกากลับไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวด้านหลัง ยังคงเขียนอะไรต่อมิอะไรบนกระดานดำ เพียงแต่ความเร็วของเธอช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
จนกระทั่งมีคนเคาะประตูห้องเรียนจากด้านนอก—
อาศัยจังหวะที่เหล่าวิญญาณนักเรียนหันเหความสนใจไปทางประตู อวิ๋นฝูก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทันที เพื่อนร่วมโต๊ะที่เป็นวิญญาณได้ยินเสียงก็หันมามองอย่างประหลาดใจ ก่อนจะทำหน้าเหมือนท้องผูก