ตอนนี้อวิ๋นฝูเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ที่จริงยวี่จิ้นก็ไม่ถึงกับไม่รู้จักเธอ เพียงแต่ในด่านนี้มีความแตกต่างของเวลาอยู่
แม้จะไม่รู้ว่ายวี่จิ้นในฐานะปีศาจมีอายุเท่าไร แต่อวิ๋นฝูกับเขาคบกันหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้และก่อนเปิดเทอม
เนื้อหาที่เรียนในด่านนี้ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่อวิ๋นฝูอ่านรู้เรื่อง เวลาตอนนี้จึงน่าจะเป็นช่วงก่อนที่ทั้งคู่จะรู้จักกัน ยวี่จิ้นถึงจำเธอไม่ได้
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วสร้อยคอที่ยวี่จิ้นสวมอยู่จะอธิบายอย่างไรล่ะ?
เพราะสร้อยเส้นนั้นเป็นของที่อวิ๋นฝูมอบให้เขาหลังจากรู้จักกันมานานแล้ว
ความคิดของอวิ๋นฝูเตลิดไปไกล เธอเดาอย่างกล้าหาญว่า บางทียวี่จิ้นในอนาคตอาจย้อนกลับมายังด่านนี้ เขากลัวว่าทั้งคู่จะเลิกกัน จึงมอบสร้อยคอให้ตัวเองในวัยหนุ่ม หวังว่าเมื่อเธอเห็นแล้วจะใจอ่อน
ระหว่างที่อวิ๋นฝูเหม่อลอย ครูเกาบนแท่นก็เหลือบมองยวี่จิ้นอยู่หลายครั้ง เธอเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดบนหน้าผาก หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงขรึมว่า “มีนักเรียนคนไหนทำโจทย์ที่ฉันเขียนนี่เป็นบ้าง? ฉันจะเริ่มถามแล้ว”
“อ๊าก!!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นฉับพลัน ดึงอวิ๋นฝูกลับจากภวังค์
กว่าจะสังเกตเห็นว่าสีหน้าของครูเกาผิดปกติ ก็สายเกินกว่าจะห้ามเสี่ยวจื่อรุ่ยแล้ว เขาตอบโจทย์ไปแล้ว จากนั้นเพื่อนร่วมโต๊ะที่เป็นผีของเขาก็อ้าปากกว้างอย่างผิดธรรมชาติ ก่อนกัดแขนเขาขาดไปในคำเดียว
“เอิ๊ก~ มื้อเช้ากินไม่อิ่ม ตอนนี้ในที่สุดก็หายหิวแล้ว”