“ฉันเดินเองได้”
ซีริอุสหิ้วอวิ๋นฝูออกมาจากถังขยะ แต่ไม่ได้วางเธอลงบนพื้น กลับหิ้วเธอไว้ตรงหน้าแล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์
เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทขับให้แขนของชายหนุ่มดูกระชับแข็งแรง แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นข้อมือขาวซีดกับเส้นเลือดที่นูนขึ้นจาง ๆ ทั้งสุขุมเยือกเย็นและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด
แนบชิดกันเกินไป อวิ๋นฝูสัมผัสได้ถึงเค้าโครงกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องของคนที่อยู่ด้านหลัง เธอหน้าแดงไปถึงใบหู พลางดิ้นขาเรียวทั้งสองข้าง อยากให้ซีริอุสปล่อยเธอ
“อย่าดิ้น”
เสียงของซีริอุสต่ำลง เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวอวิ๋นฝู ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็บีบท้ายทอยของเธอเบา ๆ
อวิ๋นฝูสะดุ้งเฮือก ความแดงลามจากใบหูไปทั่วทั้งตัว
ท้ายทอยของเธอไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ ยามนี้ถูกฝ่ามือหยาบกร้านปกคลุม ร่างทั้งร่างจึงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ซีริอุสสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเธอ จึงบีบซ้ำอีกครั้งอย่างสนอกสนใจ
อวิ๋นฝู: “……”
เขาไม่ใช่คน เป็นผี เป็นผี! ต่อให้เธอสู้เขาไม่ได้ ก็ห้ามไปทำให้เขาโกรธ
อวิ๋นฝูท่องย้ำในใจอยู่หลายรอบ กว่าจะฝืนข่มความอยากต่อต้านเอาไว้ได้
รอให้เธอผ่านด่านนี้แล้วออกไปก่อน
ถึงตอนนั้นเธอจะเอาคืนให้สาสมแน่นอน!
ซีริอุสพาอวิ๋นฝูกลับไปที่ห้อง
“ยืนดี ๆ อย่าขยับ”
เขาวางอวิ๋นฝูลงด้วยท่าทีคล้ายรังเกียจเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำ