ลมหายใจถูกปิดกั้น แก้มของอวิ๋นฝูแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอออกแรงหมุนลูกตาอย่างยากลำบาก มองไปยังซีริอุสที่ลงมือหมายเอาชีวิตเธอทันทีที่ไม่สบอารมณ์
ชายหนุ่มจมูกโด่งสวมแว่นกรอบทองดูเคร่งขรึมและสุภาพเรียบร้อย ดวงตาดำสนิทที่ถูกแพขนตายาวบดบังไว้ครึ่งหนึ่งเปล่งประกายมืดหม่นอย่างตื่นเต้นผิดปกติ ริมฝีปากบางงามค่อย ๆ โค้งขึ้นท่ามกลางการดิ้นรนของอวิ๋นฝู
น้ำเสียงทุ้มต่ำอันตรายและเย้ายวนดังขึ้น “อย่ากลัว ฉันจะทำให้เร็วหน่อย เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บนาน”
“ปล่อย...ปล่อยมือ!”
เสียงของซีริอุสราวกับคำสาปของปีศาจ อวิ๋นฝูได้ยินเสียงกระดูกบริเวณลำคอส่งเสียงกรอบแกรบ มือทั้งสองข้างของเธอพยายามจับแขนเขาแล้วทุบอย่างยากลำบาก แต่ถึงจะออกแรงจนสุดกำลังก็เหมือนแมวข่วนให้คัน ไม่อาจทำให้ชายหนุ่มสะเทือนได้แม้แต่น้อย
“อึก...”
อวิ๋นฝูถูกบีบคอจนลอยขึ้นจากพื้น ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ขาวโพลน ราวกับมองเห็นปลายทางแห่งความตาย
ซีริอุสก้มมองสีหน้าใกล้ตายของเธอ มือยังคงออกแรงบีบต่อ “เด็กดี อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
อวิ๋นฝูหมดแรง มือทั้งสองข้างตกลง
เธออ่อนปวกเปียกอยู่ในฝ่ามือของซีริอุสราวกับตุ๊กตากระเบื้องแสนประณีต
เวลาค่อย ๆ เชื่องช้าลง ราวกับภาพยนตร์ที่กำลังกรอกลับ ฉากต่าง ๆ ในอดีตก็หวนกลับมาฉายซ้ำในความคิดของอวิ๋นฝู
เบาะแสเล็กน้อยบางอย่างที่ถูกมองข้ามไป ในตอนนี้กลับชัดเจนขึ้น
อวิ๋นฝูไม่เคยเชื่อเรื่องไร้สาระอย่างเต็มร้อย จึงเคยได้ยินเรื่องที่ว่า ห้ามเพิ่มเบอร์โทรศัพท์ที่เห็นในความฝัน เพราะอีกฝ่ายอาจไม่ใช่มนุษย์!