“หัวหน้าห้องล่ะ?”
หัวหน้าทีมกีฬามีใบหน้าสีเทาหม่น ฉายแววงุนงง “หัวหน้าห้องยังไม่กลับมาเหรอ? ผมเห็นว่าเวลาเริ่มไม่ทันแล้ว ก็เลยเข็นรถมาเอง แต่ห้องเก็บอุปกรณ์ล็อกแล้ว ข้างในไม่มีหัวหน้าห้อง”
“นายอยู่กับอวิ๋นฝูตลอดหรือเปล่า?”
ยวี่จิ้นยังไม่ทันได้พูดอะไร หลานซีก็ถามต่อ
หัวหน้าทีมกีฬารู้สึกผิดจนใจไม่ดี “ผะ...ผมปวดท้อง เลยไปเข้าห้องน้ำ”
ถ้าอย่างนั้น ตอนนั้นอวิ๋นฝูก็อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ตามลำพัง!
เปรี้ยง!
หมัดที่พัดพาสายลมเข้าใส่กระแทกศีรษะของหัวหน้าทีมกีฬาอย่างแรง ศีรษะครึ่งซีกของเขายุบลงไปเหมือนลูกโป่งถูกปล่อยลม
“ตามหาอวิ๋นฝูก่อน!”
ลึก ๆ แล้วหลานซีแอบโทษเหอเชิงกับเสี่ยวจื่อรุ่ยอยู่บ้าง พวกเขาปล่อยให้อวิ๋นฝูไปกับหัวหน้าทีมกีฬาตามลำพังได้อย่างไร!
ความเย็นเยียบไร้ที่มาค่อย ๆ แผ่จากกลางอก ยวี่จิ้นแข็งค้างไปทั้งตัว “ฉันรู้แล้วว่าอวิ๋นฝูอยู่ที่ไหน”
-
“นักเรียนฉู่ คุณก็ชอบยวี่จิ้นเหมือนกันใช่ไหม?”
หลังจากถามจบ ด้านนอกกล่องก็เงียบสนิท
อวิ๋นฝูด่ายวี่จิ้นอยู่ในใจ พลางซ้อมอัดเขาไปหลายยก ก่อนจะเอ่ยอย่างเนิบช้า “คุณใส่อะไรลงไปในโฟมล้างหน้าที่ให้เฉินฮุ่ยเจินใช้? คุณอยากได้ใบหน้าของเธอ เพราะคิดว่าเธอสวยกว่าคุณหรือไง? แล้วตอนนี้คุณก็จะฆ่าฉัน เพราะคิดว่าหลังจากนี้ยวี่จิ้นจะเป็นของคุณคนเดียวสินะ?”
“หยุดพูดได้แล้ว!”
ฉู่หร่านเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง
เธอลืมดัดเสียงตัวเอง คำรามเสียงต่ำ “ถ้าเฉินฮุ่ยเจินไม่ได้สนิทกับพี่จิ้น คุณคิดว่าฉันจะยอมเป็นเพื่อนกับเธอหรือไง? แล้วยังคุณอีก! ทำไมต้องย้ายมาเรียนที่นี่ด้วย ถ้าไม่มีคุณ ตอนนี้ฉันคงได้เป็นแฟนพี่จิ้นไปนานแล้ว”