ระหว่างที่อวิ๋นฝูกำลังคุยกับเทียนเมิ่ง ทางเหอเชิงก็ไปถามจวงถงจนรู้เรื่องทั้งหมด
“ดูเหมือนเธอ...จะเป็นคนปกติ”
สีหน้าของเหอเชิงซับซ้อน
ไม่ใช่ว่าเขาหวังให้จวงถงตาย แต่การที่จวงถงยังไม่ตายขัดแย้งกับกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนที่พวกเขาได้รับมา
นั่นหมายความว่ากฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนเป็นของปลอม
“แต่เมื่อคืนพนักงานดูแลหอมาตรวจ พวกเราไม่เปิดประตูก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่?” เสี่ยวจื่อรุ่ยฟังจนงุนงง “ถ้าครูเกาหลอกพวกเรา คนที่ตายก็คือพวกเราแล้ว”
“บางทีอาจมีทั้งของจริงและของปลอม? แล้วหอพักใต้ดินที่จวงถงเจอก็เป็นของปลอมพอดี”
เหอเชิงหันไปมองอวิ๋นฝู รอให้เธอตอบ
“หัวหน้าห้อง”
จังหวะนั้นเอง นักเรียนผีคนหนึ่งเดินเข้ามา “ครูพละให้คุณกับหัวหน้าทีมกีฬาไปเอาอุปกรณ์ คาบหน้าพวกเราต้องใช้”
“ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้”
อวิ๋นฝูลุกตาม แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ก่อนจะรู้เรื่องให้ชัด ทางที่ดีควรลดการติดต่อกับจวงถงไปก่อน”
คาบพละของห้องสี่เรียนรวมกับห้องหนึ่ง
ผู้เล่นชายคนหนึ่งชื่อเว่ยเชายืนอยู่กับหลานซีที่ลานกีฬา เห็นเธอกำลังมองหาอะไรบางอย่างจึงถามว่า “หลานซี เมื่อกี้พี่เจิ้นมาถามเรื่องสอบ ทำไมเธอไม่ออกความเห็นเลย?”
หลานซีตอบว่า “ฉันจะถามความเห็นอวิ๋นฝูก่อน เธอทำยังไง ฉันก็ทำอย่างนั้น”
“ผู้หญิงห้องสี่คนนั้นน่ะเหรอ?”
เว่ยเชาไม่เข้าใจว่าทำไมหลานซีถึงเชื่อฟังอวิ๋นฝูขนาดนั้น จึงเกลี้ยกล่อมว่า
“อวิ๋นฝูก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงจะเคยเข้าดันเจียนมาแล้วครั้งหนึ่ง เลยมีประสบการณ์มากกว่าพวกเราหน่อย แต่เธอจะสู้พี่เจิ้นได้ยังไง อย่าโง่ไปเชื่อเธอจนโดนหลอกเข้าล่ะ ถึงตอนนั้นจะร้องไห้ก็ไม่ทันแล้ว”