เสียงดังหึ่งขึ้นมา ในหัวราวกับมีดอกไม้ไฟจุดขึ้น ยวี่จิ้นถึงกับมึนงงไปหมด
เขาหลุบตาลง ยกมือแตะมุมปากตัวเอง เสียงแหบแห้งเอ่ยว่า “หัวหน้าห้อง รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่”
อวิ๋นฝูโน้มตัวเข้าไปจูบเขาอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ทำไมล่ะ ทำไม่ได้เหรอ”
ยวี่จิ้น “……”
“ทำได้ก็ทำได้ แต่……”
ยวี่จิ้นหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง ในดวงตาดำสนิทมีประกายยิ้มระยิบราวกับดวงดาว “หัวหน้าห้อง จูบเป็นไหม”
ใบหน้าของอวิ๋นฝูแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอหันหน้าหนี “เป็นสิ ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสักหน่อย”
“เหรอ”
ยวี่จิ้นยันแขนขึ้น โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนครึ่งหนึ่ง สายตาร้อนแรงแต่ใสซื่อ “งั้นหัวหน้าห้องช่วยสอนผมแบบลึกซึ้งหน่อยได้ไหม”
“ผมจะตั้งใจเรียน”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินไป ลมหายใจปะปนคลอเคลียกัน อวิ๋นฝูได้กลิ่นดอกสนานนานจาง ๆ อีกครั้ง เธอเม้มริมฝีปาก มือทั้งสองกำชายผ้าห่มแน่น “กะ...ก็ได้”
“เอ่อ...”
หลานซีไม่อยากขัดจังหวะบรรยากาศหวานแหววที่มีหัวใจสีชมพูลอยฟ่องของทั้งคู่เลย แต่ก็จำเป็นต้องพูดขึ้นมา “พวกเธอค่อยเรียนรู้กันทีหลังได้ไหม อีกเดี๋ยวก็จะสอบย้ายห้องแล้ว ห้ามไปสายเด็ดขาด”
อวิ๋นฝู “!”
เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง
เธอผลักยวี่จิ้นออก ยกผ้าห่มขึ้นแล้วสวมรองเท้าให้เรียบร้อย
“ไปกันเถอะ”
ยวี่จิ้นที่ถูกทิ้งให้นั่งอยู่ข้าง ๆ “……”
“นายไม่ไปสอบเหรอ ไปด้วยกันสิ” อวิ๋นฝูหันกลับมามองเขา
ยวี่จิ้นบีบหว่างคิ้ว “ไปสิ เธอไปก่อน เดี๋ยวผมตามไป”
อวิ๋นฝูไม่เข้าใจ “ทำไมต้องตามทีหลังล่ะ ไม่ได้ไปด้วยกันหรอกเหรอ...”