อวิ๋นฝูก้าวเข้าไปหายวี่จิ้นทีละก้าว
สีหน้าสงบนิ่งไร้คลื่นลม ทว่าภายในใจกำลังร้อนรนคิดหาวิธีรับมือ
เธอไม่มีทางปล่อยให้ยวี่จิ้นดื่มน้ำที่ผสมผงปริศนาลงไปเด็ดขาด
แต่ถ้าเซียวเจิ้นจับได้ว่าเธอคิดจะทำอะไร เกรงว่าหลังจากนี้สถานการณ์ของเธอคงย่ำแย่
อาจถึงขั้นถูกผู้เล่นทุกคนรุมกันตีตัวออกห่างก็เป็นได้
นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นฝูหวังว่าโรงอาหารจะกว้างกว่านี้ แต่เธอเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้ายวี่จิ้นแล้ว
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคิดหาวิธีแก้สถานการณ์ไม่ออก
ยวี่จิ้นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวมา วางมือทั้งสองข้างบนเข่า เงยหน้ามองอวิ๋นฝู ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ รอให้เธอเป็นฝ่ายชวนคุย
อวิ๋นฝูยืนอยู่ตรงหน้าเขา คิดคำพูดอยู่นาน แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
ยวี่จิ้นเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เขาหุบยิ้ม ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย “น้ำที่เธอถือมา ไม่ได้เอามาให้ฉันดื่มเหรอ”
ตรงนี้อยู่ห่างจากฝั่งผู้เล่นพอสมควร เซียวเจิ้นจึงเห็นแค่ว่าพวกเขากำลังคุยกัน แต่ไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกัน
“ใช่ แล้วก็ไม่ใช่”
อวิ๋นฝูเม้มริมฝีปาก
เธอวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น แววตาพลันผ่อนคลายลง “รุ่นพี่ยวี่ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“ถามมา”
“คุณเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงไหม”
คำถามเดียวเรียกสายตาหลายคู่ให้หันมามอง
ยวี่จิ้นส่ายหน้า “ไม่เคย”
สายตาของเขาจับจ้องริมฝีปากแดงระเรื่อของอวิ๋นฝู ลำคอแห้งผากจนต้องเลียมุมปากที่แห้งของตัวเอง
ที่เธอถามแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน หรืออยากเป็นแฟนเขา?