“หืม?”
อวิ๋นฝูเหมือนได้ยินใครบางคนเรียกเธอ
เธอตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ใครน่ะ?”
ไม่มีใครตอบ อวิ๋นฝูจึงคิดไปเอง แล้วหันไปป้อนอาหารให้สัตว์ประหลาดตัวมหึมาตรงหน้าต่อ
“เด็กดี ค่อย ๆ กินนะ ทั้งหมดนี่เป็นของนาย”
อวิ๋นฝูอยากยื่นมือเรียวไปลูบหัวสัตว์ประหลาด แต่ตัวมันสูงเกินไป เธอเอื้อมไม่ถึง
“ย่อตัวลงหน่อยสิ”
สัตว์ประหลาดใช้สองมือประคองหมูทอดกรอบชิ้นหนึ่ง แล้วเชื่อฟังย่อตัวลงตรงหน้าอวิ๋นฝู
อวิ๋นฝูยิ้มตาหยี “น่ารักจัง ให้เพิ่มอีกชิ้นนะ”
เธอล้วงถุงกระดาษออกจากกระเป๋า หยิบหมูทอดชิ้นเล็ก ๆ ยัดใส่มือสัตว์ประหลาด
หมูทอดเป็นอาหารเย็นของห้องซี
เมื่อคืนเธอหยิบมันออกมา ตั้งใจจะให้หลานซีกับเสี่ยวจื่อรุ่ย แต่หลานซีเข้าไปอยู่ห้องดีแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร จึงไม่รับไป อวิ๋นฝูเลยเหลือหมูทอดไว้ครึ่งหนึ่ง
เธอเองก็ลืมกิน ไม่นึกว่าจะพกติดตัวมาถึงที่นี่ แถมสัตว์ประหลาดยังดูจะชอบมันมากเสียด้วย
ตอนกระบองหนามหวดใส่อวิ๋นฝู เธอไม่มีอะไรอยู่ในมือให้ใช้ป้องกัน จึงคว้าอะไรได้ก็ปาออกไปตามสัญชาตญาณ พอหมูทอดกระแทกหน้าเจ้าสัตว์ประหลาด มันก็ชะงักไป
มันไม่โจมตีอวิ๋นฝูอีก แต่กลับใช้มือใหญ่ควานหาบางอย่างบนพื้นไม่หยุด
อวิ๋นฝูใจเต้นระทึก เฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าสัตว์ประหลาดกำลังหาอาหาร เธอจึงลองหยิบหมูทอดขึ้นมายื่นให้มัน
เหลือเชื่อชะมัด
เหลือเชื่อจนไม่รู้จะเหลือเชื่ออย่างไรแล้ว
อวิ๋นฝูอดทึ่งไม่ได้ว่าตัวเองดวงแข็งแค่ไหน แถมยังโชคดีจริง ๆ