ในกฎการใช้ชีวิตในโรงเรียนมีข้อกำหนดอยู่ข้อหนึ่ง—
นักเรียนห้ามทำเรื่องใดก็ตามที่ไม่เกี่ยวกับการเรียน เช่น คบกัน เล่นเกม เป็นต้น ผู้ฝ่าฝืนจะถูกกักบริเวณและต้องเขียนคำสำนึกผิด 10,000 ตัวอักษร
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป มีเหล่านักเรียนผีมุงดูอยู่เต็มทางเดิน อวิ๋นฝูอยากหนีก็หนีไม่พ้น เธอจึงตอบอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่ได้ทำ”
“ใครเป็นคนแจ้งก็ให้คนนั้นมาเป็นพยาน มีหลักฐานไหมล่ะ?”
ในห้องกักบริเวณอาจมีอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้ หากมีผีขึ้นมาจริง ๆ เธอคนเดียวคงรับมือไม่ไหว เพราะฉะนั้นห้ามไปเด็ดขาด
ใครจะคิดว่าหัวหน้าครูไม่สนเหตุผลเลย เขาลากอวิ๋นฝูลงบันไดไป
“ในฐานะนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ เธอก็เรียนช้ากว่าคนอื่นไปมากแล้ว ยังจะเอาแต่เล่นสนุกอีก ทำตัวแบบนี้ได้อย่างไร! ไปกักบริเวณแล้วทบทวนตัวเองให้ดี อย่าไปทำให้คนอื่นเสียสมาธิ!”
แขนอวิ๋นฝูถูกบีบจนเจ็บ
มือของหัวหน้าครูราวกับคีมเหล็ก ควบคุมเธอไว้แน่น
เมื่อลงมาถึงชั้นหนึ่งซึ่งเป็นที่ตั้งของชั้น F ตรงมุมที่เดิมไม่มีบันไดกลับมีขั้นบันไดทอดลงไปปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
“!”
อวิ๋นฝูเบิกตากว้าง
เสี่ยวจื่อรุ่ยออกมาจากห้องน้ำ ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากทางบันได เขาขี้ขลาด ไม่กล้าเข้าไปดู แต่ไม่รู้ทำไม คราวนี้กลับเหมือนถูกบางอย่างดลใจให้เดินไปทางนั้นสองก้าว
แล้วก็เห็นอวิ๋นฝูถูกหัวหน้าครูผลักตกบันไดพอดี
“บ้าเอ๊ย!”
เสี่ยวจื่อรุ่ยวิ่งพรวดเข้าไปสุดฝีเท้า แต่น่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง