“คิดอะไรออกแล้วเหรอ”
เห็นอวิ๋นฝูจมอยู่ในห้วงความคิด ตงม่ายจึงถามขึ้น
อวิ๋นฝูส่ายหน้า “ฉันว่าเราต้องไปพบพี่ชายของออเรลสักครั้ง”
ตู้จือเถิงเตือน “ไม่ใช่ว่าห้ามไปชั้นสองหรือ”
“ยิ่งเป็นที่ที่ห้ามไป ก็ยิ่งมีความลับ”
ตงม่ายเก็บรูปถ่าย เตรียมใส่กระเป๋า
วินาทีถัดมา รูปถ่ายก็ลุกไหม้ขึ้นมาเองในมือเธอ
ตงม่ายรีบสะบัดมือ “ดูท่าทางของนี่จะเอาเข้าบ้านไม่ได้สินะ”
อวิ๋นฝูสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันขวับไปมองคฤหาสน์
หน้าต่างห้องหนึ่งบนชั้นสอง ปิดม่านฉับลงทันทีที่เธอมองไป
อวิ๋นฝูเห็นแล้ว
เป็นเด็กหนุ่มสีหน้าหม่นหมองคนหนึ่ง นั่งอยู่บนรถเข็น
ตรงชั้นสี่ก็มีร่างสูงโปร่งอยู่คนหนึ่ง ซีริอุสถือถ้วยชา พิงราวระเบียงจับจ้องอวิ๋นฝูไม่กะพริบตา เมื่อเห็นเธอมองไป เขาก็ยกถ้วยขึ้นเล็กน้อยเป็นการทักทาย
“เห็นอะไรเหรอ”
ตงม่ายช้ากว่าอวิ๋นฝูก้าวหนึ่ง เธอเห็นเพียงม่านที่ไหววูบ
อวิ๋นฝูละสายตากลับมา “พี่ชายของออเรล เขานั่งอยู่บนรถเข็น”
ตู้จือเถิงจำได้ว่าพี่ชายในรูปถ่ายมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ดี
=_=
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่อวิ๋นฝูกับพวกกลับไปกลับมา ก็ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว
ซีริอุสไม่ได้ลงมารับประทานอาหารด้วย ทำให้อวิ๋นฝูโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
ซุนเยว่ดูราวกับกินเท่าไรก็ไม่อิ่ม ตลอดทั้งเช้าเขาอยู่ในห้องอาหาร กินไม่หยุด พอเห็นพวกเขากลับมา ก็รวบถาดอาหารเข้าหาตัว ทำท่าราวกับกลัวว่าจะมีคนแย่ง
รอยเย็บที่คอของเขาเริ่มปริออกจากแรงดึงของอาหารทีละน้อย