เปลือกตาของอวิ๋นฝูสั่นไหว
เธอพยายามผ่อนลมหายใจให้ช้าลง สร้างภาพลวงตาว่าตัวเองหมดสติไปแล้วเช่นเดียวกับคนอื่น
แปลกจริง ๆ
ทั้งที่กลัวแทบตาย แต่อวิ๋นฝูกลับรู้สึกสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่ามกลางความสงบนั้นยังแฝงความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยด้วย
เธออยากรู้ว่ามันจะทำอะไร
เงาดำที่รวมตัวเป็นรูปร่างมนุษย์ขยับ ก่อนยกมือขวาขึ้น นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ ยืดยาวออกและแปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายอย่างคล่องแคล่ว
เส้นด้ายพันรอบคอตงม่ายทีละรอบ
แล้วบีบรัดแน่นขึ้น
ตงม่ายที่หมดสติไปแล้วไม่ต่างจากปลาตายบนเขียง ถูกจัดการตามใจผู้อื่น
เธอจะยืนดูอยู่เฉย ๆ งั้นหรือ?
อวิ๋นฝูใช้เวลาคิดเพียงครึ่งวินาที
เธอไม่คิดว่าเงาดำจะปล่อยเธอไปหลังจากฆ่าตงม่ายแล้ว แทนที่จะนอนรอความตาย สู้ออกไปลงมือก่อนดีกว่า
“ปล่อยเธอนะ!”
อวิ๋นฝูลืมตาขึ้น ฉวยสิ่งที่กำแน่นอยู่ในมือแทงใส่เส้นด้ายทันที
เงาดำคาดไม่ถึงว่าเธอจะยังมีสติ ร่างชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด นั่นเปิดโอกาสให้อวิ๋นฝูใช้เศษกระจกในมือฟันเส้นด้ายที่พันธนาการตงม่ายจนขาด
เศษกระจกนั้นมาจากกรอบรูป อวิ๋นฝูแอบเก็บซ่อนไว้ชิ้นหนึ่งเพื่อป้องกันตัว ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้