อวิ๋นฝูนั่งหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มบนตักของเขา แก้มแดงเรื่อไปจนถึงปลายหู
เธอไม่กล้าสบตาเขา ดิ้นรนอยากลงจากตัก
“ปล่อยฉันนะ”
ซีริอุสโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ริมฝีปากเฉียดใบหูของอวิ๋นฝูอย่างแผ่วเบา “อยู่ข้างข้า อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”
ทำไมถึงเอาแต่วิ่งหนีอยู่เรื่อยนะ?
หรือว่าต้องหักขาเธอเสีย เธอถึงจะยอมเชื่อฟังคำพูดของเขา?
ดวงตาลึกล้ำของซีริอุสจับจ้องขาของอวิ๋นฝู มือข้างหนึ่งกุมข้อเท้าเธอไว้
อวิ๋นฝูสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขา สีหน้าชะงักค้าง ก่อนจะรู้จักสถานการณ์และหยุดดิ้น “ฉะ...ฉันจะอยู่ข้างคุณก็ได้ อย่าโกรธเลยนะ”
อาหารเช้าเป็นพาสต้า
ซอสสีแดงข้นหนืดทำมาจากอะไรไม่รู้ รสสัมผัสไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังดีกว่าเนื้อที่กระดุกกระดิกได้เมื่อคืนมาก อวิ๋นฝูนั่งกินอยู่บนตักซีริอุสจนจบมื้อ
หลังกินเสร็จ ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปากให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ
อวิ๋นฝูรู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาดว่าเขามองเธอเป็นสัตว์เลี้ยง
ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้อวิ๋นฝูควรไปกับตงม่ายเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับพ่อของออเรล แต่ซีริอุสไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอเลยแม้แต่น้อย
อวิ๋นฝูพูดกับเขาดี ๆ เพื่อขอเจรจา “คุณซีริอุส ฉันกับเพื่อนมีธุระต้องจัดการ ขอไปจากคุณสักพักได้ไหมคะ”
ซีริอุสไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่เพราะข้อจำกัดบางอย่าง เขาจึงจำต้องปล่อยเธอไป
“อืม”
สีหน้าเขาบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด
ออเรลที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานหดตัวลงเล็กน้อย ไม่กล้ามองเขา