ในระเบียงไม่มีร่องรอยของพ่อบ้านแล้ว เซียวเฉียงก็หายไปเช่นกัน เหลือเพียงหน้าต่างกระจกที่แตกเป็นช่องโหว่ใหญ่ ลมเย็นพัดหวีดหวิวเข้ามาท่ามกลางราตรีอันมืดมิด
อวิ๋นฝูก้าวเท้าหนัก ๆ เข้าไป แล้วก้มมองออกไปข้างนอก
ภาพที่เห็นชวนให้ขวัญผวาสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ
เซียวเฉียงตกลงมาจากชั้นห้า กิ่งไม้แทงทะลุท้อง ร่างทั้งร่างนอนกระตุกไม่หยุดอยู่ในแอ่งเลือด
ฝ่ามือของอวิ๋นฝูกำแน่นขึ้นทันที
เธอจำได้ว่าพี่ตงม่ายเคยบอกว่า ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหนในด่าน ขอเพียงยังมีลมหายใจจนออกไปได้ ร่างกายก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม
เซียวเฉียงตายไม่ได้ เขายังต้องกลับไปแต่งงานกับเจ้าสาวแสนสวยของเขา
อวิ๋นฝูรีบลงบันไดแข่งกับเวลา ระหว่างทางเธอหกล้มไปครั้งหนึ่ง แต่ไม่มีเวลาสนใจฝ่ามือที่ถลอก แม้ยังยืนไม่มั่นคง เธอก็เคาะประตูห้องของซีริอุสแล้ว
“ซีริอุส ฉันรู้ว่าคุณยังไม่หลับ เปิดประตู!”
ออเรลที่นั่งอยู่บนโซฟาได้ยินเสียงอวิ๋นฝู แต่ไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย
“ลุง” ของเขามาจากด่านสยองขวัญระดับสูงสุด เป็นบอสในหมู่บอสทั้งหลาย การบีบมนุษย์ให้ตายก็ง่ายดายราวกับขยี้มด แม้เขาจะไม่ใช่บอส แต่พี่ชายอย่างโอลีเป็นบอส ดังนั้น “ลุง” ต้องคอยปกป้องพวกเดียวกันอย่างพวกเขา และช่วยจัดการแมลงสาบมนุษย์คนนี้ให้แน่นอน
ซีริอุสปิดหนังสือในมือ แล้วเงยดวงตาเรียวยาวขึ้นมองไปทางประตู
ออเรลคิดว่าเขาคงถูกรบกวนจนทนไม่ไหว จึงกระโดดลงจากโซฟาแล้วประจบว่า “ท่านครับ มนุษย์หยาบคายข้างนอกนั่นรบกวนการพักผ่อนของท่าน ฆ่าเสียให้รู้แล้วรู้รอดดีกว่า จะได้ไม่มาสร้างปัญหาให้ท่านอีกในภายหลัง”