ผีไร้ศีรษะไล่ตามมาติด ๆ ไม่ยอมปล่อย
เซียวเฉียงไม่เข้าใจเจตนาของอวิ๋นฝู จึงถามอย่างตกตะลึงว่า “ไปหาออเรลไม่เท่ากับไปตายหรือไง?”
แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ข้างหน้าก็มีผี ข้างหลังก็มีผี ไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็มีแต่ตาย ต่างกันแค่ว่าจะตายเร็วหรือตายช้าเท่านั้น
“ออเรลไม่ใช่ผี เขาเป็นคน”
อวิ๋นฝูไม่มีเวลาอธิบายให้เซียวเฉียงฟังมากกว่านี้ เธอเร่งฝีเท้าขึ้น “ถ้าอยากได้หัวคนในท้องของโอลี ก็ต้องจับออเรลเป็นตัวประกันเท่านั้น”
พี่น้องคู่นั้นรักกันมาก โอลีไม่มีทางยืนดูออเรลเป็นอะไรไปแน่
“ได้”
เซียวเฉียงไม่ถามต่อ เขาไม่ฉลาดพอ เพราะอย่างนั้นเชื่อฟังคนฉลาดย่อมไม่ผิดแน่ “เธอให้ฉันทำอะไร ฉันก็ทำ!”
ในที่สุดบันไดขึ้นชั้นบนก็ปรากฏตรงหน้า ผีไร้ศีรษะราวกับเดาออกว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร จึงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
เท้าข้างหนึ่งของอวิ๋นฝูก้าวขึ้นไปบนขั้นบันไดแล้ว
ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนขั้นบันได ลมเย็นยะเยือกก็พัดปะทะใบหน้า
อวิ๋นฝูอดสั่นสะท้านไม่ได้ จากนั้นก็ได้กลิ่นดอกสนานนานจาง ๆ ปะปนอยู่ในสายลมเย็น
กลิ่นดอกไม้หรือ?
ซีริอุสหรือเปล่า?
เธอชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองหา
“ยืนเหม่ออะไร?”
เซียวเฉียงก้าวขึ้นบันไดรวดเดียวหลายขั้น พอเห็นอวิ๋นฝูหยุดนิ่งก็ยื่นมือดึงเธอ
อวิ๋นฝูได้สติ แล้วจึงสังเกตเห็นว่าผีไร้ศีรษะที่อยู่ด้านหลังไม่ได้ตามขึ้นมา
ตรงปากบันไดราวกับมีม่านพลังที่มองไม่เห็น กั้นผีไร้ศีรษะที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้ด้านนอกไม่ให้ขึ้นมา