โอลีที่กำลังโจมตีหลินฉงอยู่ พอได้ยินชื่อออเรลก็ชะงักค้างราวกับถูกตรึงไว้ หมัดที่เหวี่ยงออกไปเบี่ยงทิศ ฟาดใส่กำแพงข้าง ๆ อย่างรุนแรง
เศษหินกระเด็นใส่หลินฉงเต็มตัว กรีดเป็นแผลเลือดซิบหลายแห่ง แต่เขาไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจขณะมองไปยังประตู
ตอนแรกเขาคิดว่าครั้งนี้คงต้องตายในด่านแล้ว เพราะก่อนพวกเขาจะมาหาโอลี ไม่มีใครรู้เลยว่าโอลีคือบอสตัวจริง และไม่มีใครรู้ว่าการจัดการโอลีต้องอาศัยออเรลเท่านั้น
แต่ตอนนี้ อวิ๋นฝูพาออเรลมาถึงแล้ว!
พูดอีกอย่างก็คือ—
เธอนำความหวังในการมีชีวิตรอดมาให้พวกเขา
หลินฉงรู้สึกสับสนปนเปไปชั่วขณะ
ในความคิดของเขา อวิ๋นฝูเป็นเด็กสาวตัวเล็กน่ารัก อ่อนหวานบอบบาง เป็นคนที่ต้องให้คนอื่นปกป้อง เวลาหวาดกลัวก็จะหลบอยู่หลังคนอื่นแล้วร้องไห้จ้า
แต่ตอนนี้ คนที่เขาคิดว่าควรปกป้องกลับเป็นฝ่ายมาปกป้องพวกเขาเสียเอง
หลินฉงจำต้องยอมรับว่าเขาประเมินความสามารถของอวิ๋นฝูต่ำเกินไปอย่างร้ายแรง
อวิ๋นฝูมีเรื่องให้ประหลาดใจมากมาย บางทีหลังออกไปจากที่นี่ เขากับตงม่ายอาจรับรองและแนะนำอวิ๋นฝูให้เข้าร่วมองค์กรของพวกเขาได้
“แม่ พี่ชาย ช่วยผมด้วย!”
ออเรลร้องไห้โฮอยู่หลังประตู “ผู้หญิงเหม็นคนนี้น่ากลัวมาก เธอจะเอาหัวผมโขกประตูจริง ๆ นะ!”
ผีแม่ข่วนประตูอย่างกระวนกระวาย อยากออกไปช่วยลูกชายคนเล็ก
โอลีไม่อยากถูกข่มขู่ แต่เขามีน้องชายเพียงคนเดียว รักและเอาใจใส่ยังไม่พอด้วยซ้ำ น้องชายเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เขาจะทนให้คนอื่นรังแกได้อย่างไร