อวิ๋นเชี่ยนมองเซียวหยวนที่อยู่ตรงหน้า พลันรู้สึกตะลึงงัน
นี่มันระบบอะไรกันเนี่ย?
เซียวหยวนส่งมาให้เธอหรือไง?
ทำไมภารกิจแรกถึงไม่สอนให้เธอแข็งแกร่งขึ้น ไม่สอนให้เธอหนีไปล่ะ
แต่กลับเริ่มต้นด้วยการสอนให้เธอเอาใจเซียวหยวน ผู้หญิงนิสัยร้ายที่คอยรังแกเธอเนี่ยนะ?
ระบบสายเอ็มเหรอ?
อวิ๋นเชี่ยนถามระบบในใจอย่างไม่พอใจ
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นทันที
【โฮสต์หมายเลข 9527 ท่านต้องเข้าใจว่า ตัวตนที่ท่านกำลังเผชิญอยู่คือเซียวหยวน เหยี่ยวล่ามาร หนึ่งในสี่ผู้แข็งแกร่งระดับตำนานแห่งเผ่ามารของทวีปหมื่นเขตแดน!】
【เซียวหยวนเด็ดขาดในการสังหาร โหดเหี้ยมกระหายเลือด สำหรับศัตรูต่างเผ่าที่ล่วงล้ำเขตแดนของนาง นางไม่เคยละเว้นแม้แต่คนเดียว
ตอนนี้โฮสต์เป็นศัตรูต่างเผ่าคนแรกที่บุกเข้ามาในเขตแดนของนางแล้วยังไม่ตาย!】
【โฮสต์เป็นสาวปักษาสวรรค์ จัดอยู่ในฝ่ายเผ่าเทวทูต ส่วนเซียวหยวนเป็นเหยี่ยวล่ามาร สังกัดฝ่ายเผ่ามาร กล่าวได้ว่าพวกท่านเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกัน!】
【นางยังไม่จับท่านกินทันที ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว ขอให้โฮสต์พยายามเข้าไว้!】
อวิ๋นเชี่ยนชะงักไป
ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมา
ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ?
เธอเห็นอีกฝ่ายมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ ก็เลยคิดว่าทุกคนเป็นสิ่งมีชีวิตมีสติปัญญา คงไม่กินคน
ที่แท้ที่พูดว่าจะกินเธอ ก็หมายความว่าจะกินจริง ๆ น่ะสิ!
เธออดจินตนาการในหัวไม่ได้
ด้วยร่างกายใหญ่โตขนาดนั้น ปกติเซียวหยวนคงหยิบสาวสัตว์เผ่าพันธุ์อื่นมากินเล่นกรุบกรอบเป็นของว่างบ่อย ๆ สินะ?
ถ้าอารมณ์ไม่ดี ก็คงฉีกมนุษย์สัตว์เคราะห์ร้ายสักคนมาเรียกน้ำย่อยตามใจชอบหรือเปล่า?
ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้ ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
เมื่อเห็นเซียวหยวนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเพราะเธอหยุดร้องเพลง อวิ๋นเชี่ยนก็สะดุ้ง รีบเริ่มร้องต่อทันที
แต่เรื่องในใจยังคิดไม่ตก เพลงที่ร้องออกมาจึงขาดสมาธิ
ในหัวครุ่นคิดถึงคำพูดของระบบไม่หยุด ปากก็ยังถามต่อ
“ตะ...แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ? ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
ระบบตอบอวิ๋นเชี่ยน
【เรียนโฮสต์หมายเลข 9527! ในชาติก่อนโฮสต์เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงด้วยกัน เก็บกดความรู้สึกมาเป็นเวลานานจนขุดเหมืองบ่อยครั้ง ร่างกายจึงทรุดโทรมและเสียชีวิตกะทันหัน นั่นคือสาเหตุที่ท่านข้ามภพมา...】
อวิ๋นเชี่ยน “……”
“ไม่มีวิธีตายที่ดูดีกว่านี้หน่อยหรือไง...”
【โฮสต์หมายเลข 9527 เมื่อมาแล้วก็จงทำใจให้สงบ ระบบนี้เดิมมีชื่อว่าระบบปรับตัวตามสถานการณ์ เป็นระบบระดับเอส ในด้านความสามารถในการชี้แนะ ขอให้โฮสต์วางใจได้!
ตอนนี้ระบบได้ปรับตัวเป็นระบบรักษาชีวิตระดับเทพ มีหน้าที่ทำให้โฮสต์อยู่รอด! ฟังก์ชันและสิทธิ์ในการเพิ่มพลังจะแสดงขึ้นเมื่อโฮสต์หนีพ้นภัยคุกคามถึงชีวิตอย่างเซียวหยวนได้เท่านั้น!】
อวิ๋นเชี่ยนฟังอย่างเหม่อลอย แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ระบบระดับเอสก็น่าจะเก่งมาก
อย่างน้อยโชคของเธอก็ไม่ได้แย่นัก ได้ระบบที่ดูเก่งกาจมาอยู่ด้วย
แต่ปัญหาตอนนี้คือ เธอควรทำอย่างไรถึงจะทำให้เซียวหยวนพอใจ?
ขณะที่กำลังคิดอยู่ สีหน้าของเซียวหยวนบนบัลลังก์หินก็มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด
นกเหม็นตัวนี้คิดว่าข้าเป็นคนโง่จริง ๆ หรือไง?
ตอนแรกยังร้องเพลงอย่างตั้งใจ พอเหลือบมองข้าเมื่อครู่ พอร้องต่อก็กลายเป็นเสียงอะไรไม่รู้ ไม่เห็นจะเป็นเพลงสักนิด
เห็นชัด ๆ ว่ากำลังใจลอยคิดเรื่องอื่นอยู่
คิดเรื่องอะไร?
คิดจะหนีจากเงื้อมมือข้าหรือ?
หรือจะคิดการใหญ่กว่านั้น วางแผนฆ่าข้าตอนเผลอ?
กล้าเมินเจ้าของอย่างข้าต่อหน้าต่อตาเลยเชียว!
สมกับเป็นผู้มีพรสวรรค์แห่งเผ่าเทวทูตจริง ๆ กล้าหาญนัก ถึงกับกล้าแสดงท่าทีดูแคลนผู้แข็งแกร่งระดับตำนานแห่งเผ่ามารอย่างข้า
เห็นทีการฝึกนางให้เชื่องจนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าคงต้องใช้เวลาอีกนาน
นางตบโต๊ะ ก่อนจะวูบมายืนตรงหน้าอวิ๋นเชี่ยนด้วยสีหน้าบึ้งตึง
อวิ๋นเชี่ยนรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าไหว เซียวหยวนที่เมื่อครู่ยังอยู่ห่างออกไปหลายก้าวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าในชั่วพริบตา ใบหน้างามเย็นชาจนแทบทำให้คนหยุดหายใจอยู่ใกล้เสียจนแทบแนบชิด
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปะปนกับกลิ่นดอกไม้เย็นเยียบพุ่งเข้าจมูก เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลำคอก็ถูกมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบไว้
ฝ่ามือของเซียวหยวนแห้งและเย็นเยียบ
นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากันราวกับห่วงเหล็ก รัดอยู่รอบลำคอขาวผ่องบอบบางของเธอพอดี
นิ้วหัวแม่มือกดอยู่ข้างหลอดลม ส่วนนิ้วที่เหลือทั้งสี่เกี่ยวรั้งท้ายทอย แรงบีบค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย
ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามา
ม่านตาของอวิ๋นเชี่ยนหดวูบ
อากาศเข้าไปไม่ได้แล้ว!
แรงบีบมหาศาลทำให้เธอแทบไม่รู้สึกถึงปอดตัวเอง พยายามสูดลมหายใจสุดชีวิต แต่มีอากาศเล็ดลอดเข้าไปได้เพียงนิดเดียว ไม่พอเลยสักนิด!
ใบหน้าแดงก่ำอย่างรวดเร็ว น้ำตาเอ่อออกจากดวงตาสีทองแล้วไหลอาบแก้ม
“ช่างกล้าดีนักนะ กล้าเมินข้าหรือ? เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?”
เสียงของเซียวหยวนลอดไรฟันออกมา เย็นเยียบจับใจ
แววอำมหิตวาบผ่านดวงตาสีแดงเลือด จิตสังหารรุนแรงเสียจนอวิ๋นเชี่ยนขนลุกไปทั้งตัว
อวิ๋นเชี่ยนส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองข้างคว้าข้อมือของเซียวหยวน พยายามง้างมือที่บีบคอราวกับคีมเหล็กออก
แต่มือของเธออ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
ข้อมือของเซียวหยวนแข็งแกร่งราวกับเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“ขะ...ขอโทษ...”
เธอเค้นเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก ใบหน้าเล็กบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากการขาดอากาศ
“เซียวหยวน...ฉันผิดไปแล้ว...”
เซียวหยวนไม่ยอมปล่อยมือ
แววตากลับเย็นชาลงกว่าเดิม
“เซียวหยวนหรือ? ใครให้ความกล้าเจ้ามาเรียกชื่อข้าตรง ๆ?”
พูดจบ นิ้วมือก็บีบแน่นขึ้นอีกระดับ
สายตาของอวิ๋นเชี่ยนเริ่มพร่าเลือน ในหัวอื้ออึง ส่วนอกแน่นจนแทบระเบิด
ความหวาดกลัวต่อความตายราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งสาดรดลงมาจากศีรษะ ทำให้ทั่วร่างหนาวเหน็บ
ในห้วงความคิด เสียงเตือนภัยจากระบบดังระรัวอย่างบ้าคลั่ง
【เรียกนายหญิง! เรียกนายหญิง! เรียกนายหญิง! โฮสต์ รีบเรียกนายหญิงเร็วเข้า!】
อวิ๋นเชี่ยนใช้สติที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้าย เปลี่ยนคำเรียกตามสัญชาตญาณ
“ขอโทษ...นายหญิง...ฉันผิดไปแล้ว...”
เมื่อได้ยินคำว่า “นายหญิง” การเคลื่อนไหวของเซียวหยวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
นางหรี่ตามองใบหน้าเล็กแดงก่ำของอวิ๋นเชี่ยนซึ่งบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้น
แววพึงพอใจวาบผ่านดวงตา
นางคลายมือแล้วสะบัดส่งร่างอีกฝ่ายออกไป
อวิ๋นเชี่ยนถูกโยนกลับไปบนกองฟางราวกับหมอน แผ่นหลังกระแทกผนังหินตรงขอบรังนกอย่างแรง
แม้ฟางจะช่วยซับแรงกระแทกไปได้บ้าง แต่ชั่วขณะที่กระแทกเข้ากับผนัง ความเจ็บก็ทำให้ภาพตรงหน้ามืดวูบ
“แค่ก...แค่ก ๆ...”
เธอขดตัวอยู่ในกองฟาง มือกุมคอพลางไออย่างบ้าคลั่ง สูดหายใจเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกครั้งที่สูดลม ลำคอก็เจ็บราวกับถูกกระดาษทรายขัด
น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า สภาพน่าเวทนาอย่างที่สุด
เซียวหยวนยืนอยู่กับที่ มองลงมายังเธอจากเบื้องบน
รองเท้าบูตส้นสูงกระทบพื้นเบา ๆ ดังตุบ
“จำฐานะของตัวเองไว้ แล้ววางตัวให้ถูกต้อง ถ้ามีครั้งหน้า ข้าจะตัดเอ็นข้อเท้าเจ้า”
ร่างของอวิ๋นเชี่ยนสะดุ้งเฮือก
น้ำเสียงเย็นเยียบชวนให้คนหนาวสันหลัง
ก่อนหน้านี้ตอนอ่านนิยาย เธอเคยคิดว่าคำพูดแบบนี้เป็นแค่การกล่าวเกินจริงของนักเขียน
แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ด้วยตัวเองอย่างชัดเจน
เซียวหยวนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสิ่งที่เอ่ยออกมากลับหนักแน่นยิ่งนัก
ทำให้เธอกลัวเสียยิ่งกว่าเสียงตะคอกใด ๆ
เพราะนั่นหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขู่หรือพูดด้วยอารมณ์ แต่จะลงมือทำจริง ๆ
………………
【ขอเสียงเร่งตอนใหม่ ขอเพิ่มเข้าชั้นหนังสือด้วยนะ ขอร้องล่ะ อย่าดองอ่านเลยน้า~】
คำอธิบายระดับพลัง เรียงจากซ้ายไปขวาตามลำดับจากต่ำไปสูง
ระดับปุถุชน ระดับวีรชน ระดับเหนือสามัญ ระดับนิพพาน ระดับราชัน ระดับตำนาน ระดับเทพ...