เสียงของอวิ๋นเชี่ยนสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นคำ ดวงตาสีทองเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
เซียวหยวนแค่นหัวเราะ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว
กลิ่นคาวเลือดจากร่างนักล่าพุ่งปะทะใบหน้า ราวกับพร้อมจะกลืนกินเธอทั้งเป็น
อวิ๋นเชี่ยนถูกบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้สมองขาวโพลน จึงโพล่งออกมาโดยไม่ทันคิด
“ฉัน… ฉันร้องเพลงเป็นนะ! ฉันจะร้องให้คุณฟัง ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปได้ไหม…”
เธอคิดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณว่า ขอเพียงตัวเองมีประโยชน์ ก็จะไม่ถูกทุบตี
และเธอก็ไม่ได้โกหกจริง ๆ
ก่อนข้ามภพมา เธอร้องเพลงเพราะอยู่แล้ว พอข้ามภพมา เสียงนี้ยิ่งยอดเยี่ยมเข้าไปใหญ่
เซียวหยวนหยุดฝีเท้า
ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อย
ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
เหยื่อที่นางบีบให้ตายได้ทุกเมื่อ กล้าต่อรองกับนักล่าอย่างนั้นหรือ?
นางโน้มตัวลง ปลายนิ้วเย็นเฉียบจับคางของอวิ๋นเชี่ยน บังคับให้เงยหน้าขึ้น
“กล้าต่อรองกับฉันหรือ?”
เซียวหยวนหัวเราะเย็น ๆ น้ำเสียงแฝงความสำราญ
“เจ้าตัวเล็ก ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ”
สายตากวาดผ่านใบหน้าสะอาดสะอ้านและน่าสงสารของอวิ๋นเชี่ยน
เซียวหยวนขยับลูกกระเดือกเบา ๆ
ตอนนี้นางยังไม่หิว ไม่อยากกินเธอ
แม้ปักษาสวรรค์กับเหยี่ยวล่ามารจะเป็นศัตรูกันแต่กำเนิด และการกินเธอจะช่วยเพิ่มพูนพลังของนาง
แต่ของตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ หากกินเสียตรง ๆ ก็น่าเสียดายเกินไป
เก็บไว้เป็นของเล่นที่ร้องเพลงได้ แล้วค่อย ๆ ทรมาน ดูจะน่าสนใจกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น บนศีรษะของเจ้าตัวเล็กยังมีวงแสงศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสายเลือดเทวทูต
มีเพียงเทวทูตสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นที่มีวงแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ ฐานะของเจ้าตัวเล็กในเผ่าเทวทูตคงไม่ต่ำแน่ ไม่รู้ว่าในมือมีข่าวสารสำคัญอยู่เท่าไร
นางเป็นคนเผ่ามาร หากพาสัตว์เลี้ยงเช่นนี้ออกไปด้วย ก็เท่ากับหยามพวกเศษสวะเผ่าเทวทูตอย่างถึงที่สุด
แต่ก่อนอื่น นางต้องทำให้เจ้าตัวเล็กนี่เข้าใจเสียก่อนว่าใครกันแน่คือเจ้านายที่แท้จริง
“ในเมื่อเธอเสนอตัวมาถึงที่ ต่อจากนี้เธอก็เป็นของส่วนตัวของเซียวหยวนผู้นี้”
แววตาของเซียวหยวนมืดลง นางคว้าข้อมืออวิ๋นเชี่ยนแล้วกระชากอย่างแรง!
“อ๊ะ!”
อวิ๋นเชี่ยนถูกเหวี่ยงออกไป ล้มคว่ำลงบนกองฟางอย่างแรง
เธอเพิ่งคิดจะยันตัวลุก เซียวหยวนก็ฉวยผมยาวของเธอไว้ แล้วกดร่างลงกับพื้นอย่างแน่นหนา
ไอเย็นปะปนกลิ่นคาวเลือดโอบล้อมเธอในพริบตา
ผมดำของเซียวหยวนทิ้งตัวลงข้างลำคออวิ๋นเชี่ยน
ขนปีกสีดำคมกริบราวคมดาบกดแนบอยู่บนแผ่นหลัง
ความกดดันชวนขนลุกแผ่เข้าครอบงำในทันที
“อา… เจ็บ…”
อวิ๋นเชี่ยนนอนคว่ำอยู่บนฟาง แขนที่บาดเจ็บถูกกดทับ น้ำตาจึงเอ่อทะลักออกมาในพริบตา
เธอพยายามเงยหน้าขึ้น เพื่อให้ความเจ็บจากการถูกดึงผมลดลงสักหน่อย ดูราวกับลูกแกะที่รอถูกเชือด
เซียวหยวนชะงักมือ
นางมองเด็กสาวผมขาวตรงหน้าที่น่าสงสาร ดวงตาสีแดงฉานไหววูบไปชั่วขณะ
สวย
สวยเกินคาด
เซียวหยวนเคยพบเผ่าสัตว์มานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบแบบนี้มาก่อน
ดวงตาสีทองมีน้ำตาคลอ ทั้งหวาดกลัวนางและวิงวอนนางในเวลาเดียวกัน สะอาดบริสุทธิ์เสียจนชวนให้นางอยากลงมือทำให้แปดเปื้อนด้วยตัวเอง
เซียวหยวนค่อย ๆ ลุกขึ้น
อวิ๋นเชี่ยนมองนางด้วยความหวาดกลัว คิดว่าพี่สาวคนนี้คงสำนึกขึ้นมาได้ จึงยอมปล่อยเธอไป
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ความป่าเถื่อนของสัญชาตญาณนักล่าในตัวเซียวหยวนกำลังจะควบคุมไม่อยู่
“ขอร้องล่ะ…”
อวิ๋นเชี่ยนเอ่ยอีกครั้ง เสียงแผ่วเบาสั่นพร่า
เธอกุมแขนที่บาดเจ็บ ดวงตาสีทองชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา
“อย่ากินฉัน อย่าทำร้ายฉัน… ฉันร้องเพลงเป็นจริง ๆ ฉันร้องให้คุณฟังได้ แลกกับ…”
แววตาของเซียวหยวนเต็มไปด้วยความขบขัน
นางยกมุมปาก รอยยิ้มเย็นยะเยือกชวนให้ผู้พบเห็นขนลุก
“มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังกล้าต่อรองกับฉันอีกหรือ?”
อวิ๋นเชี่ยนยังไม่ทันตั้งตัว เซียวหยวนก็ก้าวพรวดเข้ามา บีบต้นคอของเธอเหมือนหิ้วลูกไก่ แล้วยกขึ้น ก่อนกดลงอย่างไม่ปรานี
ใบหน้าของอวิ๋นเชี่ยนแนบกับกองฟาง เข่าของเซียวหยวนกดทับแผ่นหลังเธอ
ร่างทั้งร่างถูกกดจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
“เหยื่ออย่างเธอ กล้าต่อรองกับนักล่าหรือ?”
เซียวหยวนโน้มตัวลง ริมฝีปากแนบข้างหูอวิ๋นเชี่ยน เสียงต่ำพร่าแฝงความโหดร้ายที่แทบจะอ่อนโยน
“ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
น้ำตาของอวิ๋นเชี่ยนหยดลงบนฟาง
เธออยากดิ้นรน แต่แรงกดบนแผ่นหลังต่างกันราวฟ้ากับดิน ตอนนี้แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก
“แต่ว่า…”
นิ้วของเซียวหยวนไล้จากต้นคออวิ๋นเชี่ยนลงไป กรีดผ่านแผ่นหลังเรียบเนียนของเด็กสาวและชุดกระโปรงศักดิ์สิทธิ์เนื้อเนียนลื่น
สัมผัสได้ถึงร่างผอมบางใต้มือที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง แววมืดในดวงตาของนางก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
“เธอสวยใช้ได้เลย ตอนนี้ฉันยังไม่หิว ยังไม่อยากกินเธอชั่วคราว”
นิ้วหยุดอยู่ตรงเอวของอวิ๋นเชี่ยน แล้วหยิกเบา ๆ
คนที่อยู่ใต้ร่างสะดุ้งเฮือก
“เก็บไว้เป็นของเล่นสักพักก็ดีเหมือนกัน”
เซียวหยวนยืดตัวขึ้น แต่เข่ายังคงกดทับเธอไว้แน่น
นางก้มมองสาวน้อยปีกขาวที่กำลังสั่นระริก มุมปากยกโค้งอย่างเย็นชา
“แต่ฉันต้องทำให้เธอจำไว้”
พูดจบ เซียวหยวนก็คว้าผมของอวิ๋นเชี่ยนอีกครั้ง บังคับให้เงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้น
ดวงตาสีทองสบเข้ากับดวงตาสีแดงฉาน
ในดวงตาสีทอง นอกจากหยาดน้ำตาพร่ามัวแล้ว ก็มีเพียงความหวาดกลัวอย่างบริสุทธิ์
เมื่อเซียวหยวนมองดวงตาคู่นั้น ความพึงพอใจอันวิปริตก็พลุ่งขึ้นในใจ
“ใครเป็นเจ้านายของเธอ”
อวิ๋นเชี่ยนอ้าปาก แต่เปล่งเสียงไม่ออก มีเพียงน้ำตาที่ไหลเงียบ ๆ
เซียวหยวนปล่อยผมของเธอ ลุกขึ้นยืน แล้วมองลงมายังนกน้อยสีขาวที่ขดตัวอยู่บนกองฟาง
“ร้องเพลง”
นางทิ้งคำสั่งไว้เพียงสองคำ
อวิ๋นเชี่ยนยืนนิ่งอยู่หลายวินาที กว่าจะสั่นเทาแล้วอ้าปาก
แต่ตอนนี้เธอไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว ความเจ็บปวดผสมกับความอ่อนล้าทำให้ลำคอแห้งผาก เสียงเพลงจึงแหบพร่าเจือเสียงสะอื้น ขาด ๆ หาย ๆ จนผิดทำนอง
จะบอกว่าไพเราะก็ไม่ใช่ จะเรียกว่าเป็นเพลงก็ยังไม่ได้
ถึงอย่างนั้น เสียงนั้นกลับมีความไพเราะที่อธิบายไม่ถูก
แค่ฟังก็รู้ว่าเป็นเสียงที่เกิดมาเพื่อร้องเพลง ต่อให้กำลังหวาดกลัวที่สุด ก็ยังสะกดหูคนฟังได้
เซียวหยวนหลับตาลงชั่วครู่
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานก็มีแววปรารถนาเพิ่มขึ้นมา
นางไม่พูดอะไร เพียงเดินไปยังส่วนลึกของถ้ำ แล้วนั่งลงบนบัลลังก์หินขนาดใหญ่ มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองเธออย่างเกียจคร้าน
“ร้องต่อ ร้องจนกว่าฉันจะพอใจ ไม่อย่างนั้น…”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้น
“ฉันจะฉีกปีกอีกข้างของเธอด้วย”
อวิ๋นเชี่ยนสั่นสะท้านไปทั้งตัว หลับตาลง กล้ำกลืนความหวาดกลัว ความน้อยใจ และความสิ้นหวัง แล้วฝืนร้องต่อสุดกำลัง
ในใจสาปแช่งผู้หญิงบ้าคนนั้นอย่างชั่วร้าย
ซวยจริง ๆ กว่าจะหาอะไรกินได้สักหน่อย ดันมาเจอคนเสียสติที่เอาแต่พูดว่าจะกินคนเข้าให้
เสียงเพลงก้องกังวานไปทั่วถ้ำอันเวิ้งว้าง ขนปีกสีขาวติดอยู่บนผมยาวยุ่งเหยิง เลือดที่แขนซ้ายจับตัวเป็นสีแดงคล้ำ
หญิงสาวผมดำบนบัลลังก์หินจ้องมองเธอไม่กะพริบ ดวงตาสีแดงฉานท่ามกลางแสงสลัว
ราวกับกำลังมองนกแสนสวยที่ในที่สุดก็ถูกขังไว้ในกรง
ในเวลาเดียวกัน เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวของอวิ๋นเชี่ยน
【ติ๊ง! ระบบรักษาชีวิตระดับเทพเปิดใช้งานสำเร็จ โฮสต์อวิ๋นเชี่ยน หมายเลขท้าย 9527 ผูกมัดเรียบร้อย!】
【ภารกิจมือใหม่ประกาศแล้ว: เอาใจเจ้านายนักล่าของคุณ! รางวัล: การรักษาระดับต้น!】
【บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ปีกซ้ายพังถาวร!】
เสียงเพลงของอวิ๋นเชี่ยนหยุดลงฉับพลัน ดวงตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความน้อยใจก็สว่างวาบขึ้น
ในที่สุดก็มาสักทีหรือ?
ระบบคู่ใจที่ผู้ข้ามภพทุกคนต้องมี!
ฮ่า ๆ ๆ!
สามสิบปีแม่น้ำตะวันออก สามสิบปีแม่น้ำตะวันตก เซียวหยวนตัวจ้อย รอให้ฉันอวิ๋นเชี่ยนไร้เทียมทาน มีสาวงามในฮาเร็มนับพันก่อนเถอะ แล้วคอยดูว่าฉันจะ…
เอ๊ะ?
เดี๋ยวก่อน!
ระบบนี่มัน…
เธอลืมตาขึ้น ตรงหน้ามีเพียงใบหน้าเย็นชางดงามของเซียวหยวน กับรอยยิ้มชวนให้คิดของนาง
แต่เสียงระบบยังคงดังต่อไป
【เวลานับถอยหลังของภารกิจ: 23 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาที…】