“ทำไมฉันถึงทะลุมิติมาได้ แถมยังกลายเป็นนกอีกต่างหาก?”
อวิ๋นเชี่ยนกรีดร้องในใจอย่างสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สายลมเย็นเฉียบราวคมมีดกรีดผ่านขนงามเกลี้ยงเกลาของเธอ
เธอขดตัวอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้แห้ง ร่างสั่นเทาไม่หยุด
เมื่อสามวันก่อน เธอยังเป็นเด็กสาวมนุษย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
กำลังนอนอยู่บนเตียง เตรียมจะเล่นเกมขุดทองให้หนำใจสักตา
แต่แล้วหน้าจอโทรศัพท์กับทุกสิ่งตรงหน้าก็มืดลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลายเป็นนกสาวสวรรค์ตัวนี้ ซึ่งมีขนขาวโพลนทั้งตัวและหางงามสะดุดตา
ขุดทองไม่สำเร็จยังพอทำใจได้
แต่ที่อันตรายยิ่งกว่าคือ ปีกซ้ายของเธอถูกของบางอย่างกรีดเป็นแผลยาว
เลือดแดงฉานเปื้อนขนขาวไปครึ่งซีก แค่ขยับปีกนิดเดียวก็เจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ
ความหิวโหยบิดขยี้ท้องของเธอไม่หยุด
เธอไม่ได้กินอะไรเลยมาสามวันแล้ว
ทั้งอาการปวดเกร็งในท้องและความมึนงงจากการเสียเลือดมากเกินไปถาโถมเข้ามาพร้อมกัน จนดวงตาสีทองพร่ามัวเป็นระยะ
เธอกระพือปีกที่บอบช้ำ ร่อนต่ำไปตามแนวป่า ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว
หาอะไรกิน แล้วมีชีวิตต่อไป
ทันใดนั้น กลิ่นผลไม้หอมเข้มข้นก็ลอยมาตามสายลม
อวิ๋นเชี่ยนฮึดขึ้นมา ประสาทสัมผัสทุกด้านของเธอแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาลหลังกลายเป็นนก นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้าย
เธอเงยหัวนกขึ้นมองไป
ไม่ไกลเบื้องหน้า มีป่าผลไม้หนาทึบอยู่จริง ๆ!
บนต้นไม้มีผลสีแดงชาดห้อยระย้าเต็มไปหมด เปลือกผลเคลือบหยาดน้ำค้างบาง ๆ ส่องประกายใต้แสงแดจ้าราวอัญมณีแดง ชวนให้น้ำลายสอเป็นที่สุด
“ของกิน! รอดแล้ว…”
ดวงตาของเธอเป็นประกาย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เธอไม่ทันคิดอะไรทั้งนั้น
เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าไปในป่าผลไม้
เธอหิวมากเสียจนลืมแม้แต่ความระมัดระวังขั้นพื้นฐาน
เธอไม่เคยนึกสงสัยเลยว่า บนทวีปที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้
เหตุใดเธอจึงหาไม่พบตลอดสามวัน แต่กลับมีป่าผลไม้ที่อุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้อยู่ที่นี่ และไม่มีสาวเผ่าสัตว์กินพืชตัวไหนกล้าเข้าใกล้
ยิ่งไม่รู้ด้วยว่าที่นี่คืออาณาเขตของเซียวหยวน ผู้ล่าปีศาจรัตติกาล
ป่าผลไม้แห่งนี้ยังเป็นหนึ่งในลานล่ามากมายของเซียวหยวนอีกด้วย
ในฐานะหนึ่งในสิ่งมีชีวิตระดับตำนานที่น่าหวาดกลัวที่สุดบนทวีปแห่งนี้ อาณาเขตของเธอศักดิ์สิทธิ์และไม่อาจล่วงละเมิด
สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่ย่างกรายเข้ามาในเขตแดนนี้ ล้วนมีชะตากรรมเดียว
กลายเป็นวิญญาณใต้กรงเล็บของเธอ
ทว่าในขณะนี้ นกขาวตัวน้อยไร้เดียงสาปีกหักกลับกล้าบุกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังหม่ำผลไม้ในสวนหลังบ้านของเธออย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่สนใจสิ่งใดรอบตัว
“โง่เขลา!!!”
เสียงเย็นเยียบพลันดังก้องขึ้นจากส่วนลึกของป่าผลไม้
ขนทั่วร่างของอวิ๋นเชี่ยนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างเพลิดเพลินพลันตั้งชัน
เธอเงยหน้าขึ้นพรวด ยังมีผลไม้ครึ่งลูกคาปากอยู่
ฟ้ามืดแล้วหรือ?
ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่ฟ้ามืด
เงาดำมหึมาบดบังแสงอาทิตย์ทั้งหมดเหนือศีรษะของเธอ
นั่นคือนกยักษ์สีดำที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน!
ปีกทั้งสองกางออกกว้างราวมังกรเหินฟ้า ขนดำทุกเส้นเปล่งประกายเย็นวาบคมกริบ
ดวงตาสีแดงฉานดุจจันทร์โลหิตลอยเด่นกลางฟ้า จ้องอวิ๋นเชี่ยนจากเบื้องสูง แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและขบขัน
นั่นคือหนึ่งในสี่สิ่งมีชีวิตระดับตำนานบนทวีปแห่งนี้—ผู้ล่าปีศาจรัตติกาล!
อวิ๋นเชี่ยนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ผลไม้ในปากหล่นลงพื้น
ความกลัวตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทำให้เธอหันหลังจะหนีทันที
แต่ร่างผอมแห้งที่บาดเจ็บของเธอจะหนีผู้ล่าปีศาจรัตติกาลพ้นได้อย่างไร
เสียงแหวกอากาศดังสนั่นราวกับฉีกฟ้า
เซียวหยวนพุ่งดิ่งลงมาราวสายฟ้าสีดำ พร้อมกระแสลมแรง!
อวิ๋นเชี่ยนกระพือปีกสุดแรง แต่ความเจ็บปวดจากปีกขวาทำให้ร่างชะงักไปทันที
เพียงชั่วขณะที่เธอชะงัก กรงเล็บเย็นเยียบของเซียวหยวนก็แทงทะลุขนของเธอได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะคว้าปีกขวาที่บาดเจ็บเอาไว้!
แรงกระแทกมหาศาลกดอวิ๋นเชี่ยนลงกับกลุ่มเมฆอย่างรุนแรง
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา อวิ๋นเชี่ยนส่งเสียงร้องโหยหวน
“อย่า…ปล่อยฉัน…”
เธอดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ขนสีขาวร่วงหล่นพร่างพรูใต้แรงฉีกกระชากของกรงเล็บยักษ์สีดำ
เลือดแดงฉานหยดลงตามขนขาว ความเจ็บปวดทำให้ร่างเธอกระตุกเกร็งไปทั้งตัว
ทว่ากรงเล็บนั้นตรึงเธอไว้กับที่แน่นิ่ง ไม่ขยับแม้แต่น้อย
นกเค้าดำหัวเราะเย็นชาเสียงต่ำ แรงกดข่มจากสายเลือดนักล่าชั้นยอดทำให้วิญญาณส่วนลึกของอวิ๋นเชี่ยนสั่นสะท้าน
จากนั้นกรงเล็บของเซียวหยวนก็กระชับแน่นขึ้น ก่อนพาเธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุกลุ่มเมฆ มุ่งหน้าไปยังภูเขาสูงตระหง่านที่อยู่ไกลออกไป
สายลมกรรโชกบาดใบหน้า อวิ๋นเชี่ยนหลับตาแน่นด้วยความสิ้นหวัง
ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกอยู่ใต้กรงเล็บนักล่า เพราะเสียเลือดและหนาวเหน็บ
…
บนยอดเขาสูง มีถ้ำหินขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือหนึ่งในตำหนักของเซียวหยวน
ภายในถ้ำหินมืดสลัวและลึกสุดหยั่ง เบื้องในสุดมีรังนกขนาดใหญ่มหึมา ปูด้วยฟางแห้งนุ่มหนาเป็นชั้น
อวิ๋นเชี่ยนถูกโยนลงไปในกองฟางอย่างไร้ปรานี
เธอค่อย ๆ ฟื้นจากอาการกึ่งหมดสติ พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าทั่วร่างเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแหลกเป็นเสี่ยง
ขนขาวยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ร่างเล็กขดตัวเป็นก้อน ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว
ตรงปากถ้ำ เงาดำมหึมาหดเล็กลง ก่อนร่อนลงพื้นอย่างเชื่องช้า
แสงมืดสลัววูบผ่าน ร่างนกเค้าดำขนาดมหึมาก็แปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว
เธอเป็นสตรีที่แผ่แรงกดดันจนผู้คนหายใจไม่ทั่วท้อง
ผมยาวตรงสีดำทิ้งตัวถึงเอว ผิวขาวเย็น
ดวงตาสีแดงฉานเย็นชาไร้ไออุ่น แฝงความโหดเหี้ยมและหยิ่งทะนงที่ฝังลึกถึงกระดูก
ปีกยักษ์สีดำด้านหลังหุบลง
เซียวหยวน~
เซียวหยวนทอดสายตาลง มองนกขาวตัวใหญ่ที่กำลังสั่นเทาอยู่ในรังจากเบื้องสูง แววสนใจวาบผ่านดวงตา
“หึ โชคดีนี่นา เป็นสุนัขรับใช้แห่งสวรรค์เสียด้วย”
“ทำไม…ยังไม่แปลงร่างอีก?”
สิ้นเสียง แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งก็แผ่คลุมเข้ามาอย่างหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
“ฉันให้เวลาเธอแค่สามวินาที จะกลายร่างเป็นมนุษย์ หรือไม่ฉันก็จะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ เอาไปทำมื้อค่ำเดี๋ยวนี้!”
อวิ๋นเชี่ยนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเพราะคำพูดนั้น
แม้เธอจะยังไม่รู้ความอะไรมากนัก แต่สัญชาตญาณก็ทำให้เข้าใจคำขู่เอาชีวิตนี้
“อ๊า! อย่ากินนะ อย่ากิน! ฉันแปลงร่างได้ ฉันทำได้!”
เธอเร่งดึงพลังในห้วงความคิดอย่างบ้าคลั่ง แสงสีขาววาบขึ้น นกขาวในรังก็กลายเป็นเด็กสาวที่ขดตัวอยู่บนกองฟางพร้อมเสียงปุ
ผมยาวสีขาวราวหิมะแผ่สยายบนฟางดุจสายน้ำตก ผิวขาวผ่อง ดวงตาสีทองชุ่มวาวไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว
ชุดกระโปรงศักดิ์สิทธิ์สีขาวที่เธอสวมขาดวิ่น เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีรอยเลือด
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือปีกขาวเล็ก ๆ คู่หนึ่งบนแผ่นหลัง ซึ่งกำลังสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
เหนือศีรษะยังมีวงแหวนแสงสีทองหม่นหมอง ลอยอยู่กลางอากาศอย่างเลือนราง
อวิ๋นเชี่ยน~
ลมหายใจของเซียวหยวนชะงักไปเล็กน้อย
งดงาม
งดงามบริสุทธิ์ราวกับไม่เคยแปดเปื้อนธุลีดิน
ตลอดหลายปีที่มีชีวิตมา เธอพบเหยื่อมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบใครที่ทำให้รู้สึกอยาก…
ทำลายความงามเช่นนี้…
เซียวหยวนพอใจเหยื่อตัวน้อยของเธอมาก
แต่ก่อนจะทำลายอีกฝ่าย เธอยังมีเรื่องจำเป็นต้องจัดการเสียก่อน
หมอกดำวนเวียน เซียวหยวนในร่างมนุษย์ก้าวเข้าไปในรังนกทีละก้าว
รองเท้าบูตส้นสูงส่งเสียงทึบหนักบนพื้นหิน ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของอวิ๋นเชี่ยน
ขนดำเย็นเยียบเฉียดแก้มของอวิ๋นเชี่ยน สัมผัสนั้นทำให้เธอขนลุกซู่
อวิ๋นเชี่ยนตกใจจนถอยกรูด แต่ด้านหลังเป็นผนังหินเย็นเฉียบ
เธอถอยต่อไม่ได้แล้ว จึงทำได้เพียงขดตัวอยู่ตรงมุม มือข้างหนึ่งกุมแขนที่มีเลือดไหล ขาทั้งสองอ่อนแรง เงยหน้ามองหญิงสาวผู้เย็นชาตรงหน้าด้วยแววตาน่าสงสาร
“ขอร้องล่ะ…อย่ากินฉัน อย่าทำร้ายฉันเลย…”
………………
【ขอร้องนักอ่านที่รักทุกท่าน อย่าดองนิยายเลยนะ ช่วยกดติดตามและเร่งตอนกันเยอะ ๆ หน่อย เรื่องนี้สำคัญกับนักเขียนสายฮาของเรามากจริง ๆ ฮือ ๆๆ~】
【นักอ่านที่ช่วยกดเร่งตอนและติดตาม พอมีโอกาสในวันหน้า นักเขียนตัวน้อยจะกลายเป็นสาวแมวคอยปรนนิบัติทุกท่านเอง เมี้ยว!!! (ยอมทำเรื่องน่าอายสุดขีดแล้ว~)】
【ผู้เขียนรับประกันว่า ยิ่งอ่านต่อไปก็ยิ่งสนุกนะ! ผู้เขียนเองก็อ่านนิยายเหมือนกัน จึงรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี~】
【ถ้ายอดเร่งตอนทะลุพัน ผู้เขียนจะเพิ่มตอนให้! หนังสือใหม่กำลังอยู่ในช่วงตรวจสอบ อย่าเพิ่งดองกันนะ ขอร้องทุกท่านช่วยติดตามจนถึงตอนล่าสุดด้วยนะ~】
【นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโศกนาฏกรรม มีเนื้อหาที่ตัวเอกต้องเผชิญความทุกข์อยู่บ้าง แต่ยืนยันว่าจบสุขสม หากไม่ชอบก็เชิญจากไป ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ! คนพันคนมีพันความชอบ นิยายเล่มเดียวคงถูกใจทุกคนไม่ได้ หากไม่สนใจก็ขอให้จากไปอย่างเงียบ ๆ การสร้างสรรค์ผลงานไม่ง่าย ขอความกรุณาอย่าให้คะแนนรีวิวแย่ ๆ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนและความเข้าใจ!】