ตอนนั้นซูชิงเหอกำลังจัดของอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ใช้เวลาไปหกชั่วโมง แต่เวลาข้างนอกผ่านไปเพียงชั่วโมงครึ่ง อัตราส่วนเวลาคือหนึ่งต่อสี่
พอออกจากพื้นที่ส่วนตัว เวลาก็เพิ่งเลยเที่ยงคืนมาไม่นาน
ซูชิงเหอเดินออกไป หาที่เปลี่ยวผู้คนแล้วเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว พอออกมาอีกครั้งก็ยังแต่งตัวเป็นหนุ่มน้อยเหมือนเดิม
ตรอกเถาหัวอยู่ใกล้ชานเมือง ผู้คนไม่หนาแน่นนัก จากใจกลางเมืองนั่งรถประจำทางไปก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง หากเดินเท้า อย่างน้อยก็ห้าหกชั่วโมง
ยังดีที่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอมีรถ ถึงจะขับช้าหน่อยก็ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เมื่อไปถึง ซูชิงเหอเก็บรถเข้าพื้นที่ส่วนตัว แล้วหาบ้านของเฉินเจี้ยนกั๋วเจอ ก่อนจะสำรวจดูอย่างละเอียด
อาจเป็นเพราะอยู่ชานเมืองจึงมีพื้นที่กว้าง บ้านของตระกูลเฉินกับบ้านละแวกนั้นมีระยะห่างกันราวสองเมตร ขอแค่เบาเสียงหน่อยก็น่าจะไม่ถูกจับได้
ชาติก่อนเธอเคยสืบเรื่องเฉินเจี้ยนกั๋ว จึงรู้ว่าบ้านของเขาอยู่ที่นี่
ซูชิงเหอเข้าไปใกล้ประตู แนบตัวกับบานประตูใหญ่ ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาดังมาจากข้างใน เธอมองผ่านช่องประตูเข้าไป กลับพบว่าเป็นสุนัขพันธุ์หมาป่าตัวใหญ่ รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ตอนนี้มันกำลังจ้องเธอเขม็งอย่างน่าขนลุก มองแล้วชวนให้รู้สึกหวาดผวา
ซูชิงเหอขมวดคิ้ว ตอนเฉินเจี้ยนกั๋วบอกเรื่องนี้ เขาพูดแค่ว่าคนในบ้านไม่อยู่ ไม่ได้เอ่ยถึงสุนัขพันธุ์หมาป่าตัวใหญ่เลยสักคำ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเล่นงานเธอ
เธอจะตีให้หมาสลบก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้ามันส่งเสียงร้องขึ้นมา ก็อาจทำให้บ้านอื่นแตกตื่นได้ง่าย
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูชิงเหอก็นึกขึ้นได้ว่ายังมียานอนหลับที่เก็บมาจากผู้เฒ่าตระกูลจาง ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย