“หลินเต๋อชาง เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 1976 ได้ส่งมอบทองคำหนึ่งกล่อง กำไลหยกหนึ่งคู่ และไข่มุกจากตะวันออกชั้นเลิศสิบเม็ด!”
หลินเต๋อชางเป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่เธอ หรือก็คือลุงฝ่ายแม่ของเธอ วันที่ระบุคือหนึ่งเดือนก่อน
แม้จะยังยืนยันไม่ได้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเหตุที่เกิดขึ้นกับตระกูลซูในครั้งนี้หรือไม่ แต่การมอบของมากมายขนาดนั้น ย่อมต้องมีจุดประสงค์ไม่ธรรมดา
ลุงฝ่ายแม่คนนี้ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยหรูหราจนเคยตัว ทั้งยังไม่มีความสามารถหาเงิน ของมากมายขนาดนี้ ต่อให้ไม่ใช่ทรัพย์สินทั้งหมดของเขา อย่างน้อยก็คงเป็นกว่าครึ่ง
หลังเก็บของทั้งหมดเรียบร้อย ซูชิงเหอใช้ความคิดสร้างห้องเล็กไร้หน้าต่างขึ้นตรงมุมสุดของดินดำในพื้นที่ส่วนตัว แล้วเคลื่อนย้ายเฉินเจี้ยนกั๋วเข้าไปข้างใน
ก่อนหน้านี้เธอทิ้งชายคนนี้ไว้ตรงมุมหนึ่งของสี่แหล่งเรือน เขานิ่งแข็งราวกับถูกสาปให้หยุดอยู่กับที่ พอเธอย้ายเขาเข้ามาในห้องเล็ก เขาก็ฟื้นขึ้นมาทันที
เฉินเจี้ยนกั๋วกวาดตามองไปรอบ ๆ สิ่งที่เห็นมีแต่สีขาว เขาดูไม่ออกว่าที่นี่คือที่ไหน แต่คนตรงหน้าพาเขามาถึงที่นี่ได้ในเวลาอันสั้น ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่
ขณะที่เขากำลังคิดหาทางหนี ประตูห้องก็เปิดออก มีคนเดินเข้ามา
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร ดวงตาของเฉินเจี้ยนกั๋วก็หดวูบ หญิงสาวดวงตาสุกใส ฟันขาวเรียงสวย ดูอ่อนหวานนุ่มนวลและไร้พิษภัย ทว่าหัวใจของเขากลับพลันเต้นระทึก
เขารู้จักเธอ นี่คือคุณหนูตระกูลซูที่บ้านจะถูกตรวจค้นในวันพรุ่งนี้ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ใครเป็นคนจับเขามา คนตระกูลซูหรือ?
เฉินเจี้ยนกั๋วไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณหนู มาช่วยผมหรือครับ รีบช่วยแก้เชือกให้ผมที! พอผมกลับไปแล้วจะตอบแทนคุณอย่างงามแน่นอน!”