หลี่เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด "หลินหว่าน เรื่องนี้เธอคิดให้ดีๆ แม่เธอยังอยู่ที่ปักกิ่ง เลี้ยงเธอมาลำบากแค่ไหน เธอจะทำตัวไม่รู้คุณคนไม่ได้"
"ความกตัญญูคือการสละชีวิตคู่ที่ดีของตัวเองไปแต่งงานใหม่ เพื่อแลกโควตากลับเข้าเมืองให้พี่สาวต่างแม่หรือไง? นี่มันความกตัญญูแบบไหนกัน?" หลู่ซือเหนียนก้าวขึ้นมาอีกก้าว ผลักหลินหว่านให้ไปอยู่ข้างหลังเขา
อารมณ์ของหลี่เจี้ยนกั๋วพลุ่งขึ้นมาบ้าง "ชีวิตคู่ที่ดีอะไร? เธอน่ะเป็นแค่ชาวนาตีนแดง แล้วยังเป็นคนง่อยอีก จะไปมอบชีวิตที่ดีอะไรให้หลินหว่านได้?
ที่ฉันเลือกให้เธอคือบ้านรองประธานคณะกรรมการปฏิวัติปักกิ่ง ครอบครัวแบบนั้น เธอไฝ่ฝันก็ยังไม่กล้าคิดถึงเลย"
สีหน้าหลู่ซือเหนียนชะงักไป เขาจะขวางคู่ชีวิตที่ดีของเธอจริงๆ หรอ? เขามีสิทธิ์ที่จะขวางไหม?
หลี่เจี้ยนกั๋วมองเห็นความลังเลของเขา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่งทันที "ฉันแนะนำให้เธอรู้จักถอย ไปเซ็นใบหย่ากับหลินหว่านวันนี้เลย ฉันจะชดเชยเงินให้เธอหน่อย
ถ้ายังไม่รู้จักดี เธอก็จะได้แต่นกพลัดรัง ไข่แตก คว้าน้ำเหลวไม่เหลืออะไรสักอย่าง"
หลินหว่านไม่สนใจเขา ตรงไปหมุนโทรศัพท์ถึงโรงงานสิ่งทอปักกิ่ง
"ลุงหลี่ หนูอยากถามอะไรสักอย่าง"
"อ้าว หว่านหว่านนี่เอง พูดสิ"
"หนูได้ยินว่าลูกชายคนเล็กของรองประธานหวังกำลังหาคู่ หนูอยากรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง?"
"เขาเนี่ยนะ? ไอ้นั่นมันก็แค่คนโง่ พูดจาเหมือนเด็กสามขวบ กินดื่มขับถ่ายยังต้องมีคนคอยปรนนิบัติ แล้วยังชอบตีคนอีก ผู้หญิงบ้านไหนดีๆ เขาจะไปแต่งกับคนแบบนั้น? อยู่ดีๆ นึกขึ้นได้ยังไงถึงถามถึงเขา?"