กลับปักกิ่ง? หลินหว่านไม่เต็มใจร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่ถ้าหมาเยว่เอ๋อป่วยหนักถึงขั้นวิกฤตจริง เธอก็ต้องกลับไปอยู่ดี
ไม่ว่าแม่คนนี้จะลำเอียงแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นแม่แท้ๆ การได้เห็นหน้าครั้งสุดท้ายก็ยังต้องทำ
เพียงแต่ว่า ถ้าหมาเยว่เอ๋อป่วยหนักขนาดนั้น หลี่เจี้ยนกั๋วไม่ควรอยู่เฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลหรือ? ทำไมถึงเดินทางไกลมาถึงที่นี่?
ต่อให้เพื่อมาแจ้งให้เธอกลับ แค่โทรศัพท์บอกก็ไม่จบหรือ? ค่าโทรศัพท์ถูกกว่าค่ารถไฟตั้งมาก
"ได้พรุ่งนี้ฉันขอลาผู้ใหญ่บ้านแล้วจะกลับไปกับคุณ"
"พรุ่งนี้ไม่ไหว เอาวันมะรืนเถอะ" หลี่เจี้ยนกั๋วเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้พูดคุยถูกคออะไรกับหลี่ซิ่วซิ่วเลย
หลินหว่านหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้อง "แม่ฉันป่วยหนักไม่ใช่หรือไง?"
"ไม่เสียหายอะไรกับหนึ่งวัน"
"ก็ได้"
หลินหว่านไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าคืนนี้เขาจะนอนที่ไหน รั้งหลู่ซือเหนียนกลับบ้านทันที
ทั้งคู่หิวแล้ว ก็แค่ต้มเส้นหนึ่งชาม ตอกไข่ดาวสองฟอง พอกินประทังชีวิต
"หว่านหว่าน เธอจะกลับปักกิ่งจริงๆ เหรอ?"
หลู่ซือเหนียนอยากจะเตือนเธอ ถ้อยคำของหลี่เจี้ยนกั๋วมีช่องโหว่เต็มไปหมด ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ
แต่เขาไม่รู้ความในใจของหลินหว่าน เลยไม่กล้าออกความเห็นหุนหันพลันแล่น
"พรุ่งนี้เช้าโทรไปถามก่อน ก็รู้ความจริงแล้ว"
"โทรหาแม่เธอเหรอ?"
"อืม" หลินหว่านนั่งคิด "ต้องเป็นหลี่ซิ่วซิ่วมีเรื่องแน่ๆ ถึงได้เรียกหลี่เจี้ยนกั๋วมา เพียงแต่ฉันยังคิดไม่ออกว่าเขาหวังอะไรจากการให้ฉันกลับปักกิ่ง"
"ตอนนี้เขากังวลอะไรมากที่สุด?"