ส่งอู๋จวินออกไปแล้ว
หลินหว่านมองหลู่ซือเหนียนที่นั่งอยู่บนขอบเตียงไฟ "เมื่อวานฉันอารมณ์ไม่ดี ฉันขอโทษ"
หลู่ซือเหนียนใจหายวาบ รีบยกมือโบก "ไม่ใช่ ไม่ใช่ความผิดของคุณ เป็นฉันเอง ฉันควร..."
"ไม่มีอะไรที่ว่าควร คุณออกมาปกป้องฉัน ฉันรู้สึกขอบคุณมากแล้ว ไม่ควรได้ใจไปมากกว่านั้น"
"หว่านหว่าน..."
"พอเถอะ ถ้าคุณไม่โกรธฉัน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ ดีไหม?"
"ฉันไม่โกรธ ฉัน..."
ถึงเรื่องนี้จะผ่านไปแล้ว ชีวิตก็ดำเนินต่อไปตามปกติ
แต่หลู่ซือเหนียนรู้สึกตลอดว่า ระยะห่างระหว่างเขากับหลินหว่านถูกถ่างกว้างออกไป
เขาไม่รู้จะทำยังไงให้ความสัมพันธ์ของสองคนดีขึ้น ได้แต่ทุ่มสุดตัวขึ้นเขาล่าสัตว์ หาเงินให้มากขึ้น
อย่างน้อยตอนที่หลินหว่านได้รับเงินในแต่ละครั้ง เธอก็ยิ้มอย่างมีความสุข
ช่วงนี้หลินหว่านยุ่งมาก ฝ่ายหัวหน้าจูพูดเรื่องเก็บสมุนไพรออกไป แทบทุกครอบครัวของพนักงานก็อาสาตอบรับ
หลินหว่านเพื่อสอนให้ทุกคนรู้จักสมุนไพรเร็วขึ้น ทุกเช้าจะไปสอนที่ป่าไม้ และยังพาพวกเขาขึ้นเขาเก็บสมุนไพรด้วยตัวเอง กลับมาแล้วก็สอนวิธีการแปรรูปให้แบบตัวต่อตัว
ป่าไม้กับกองการผลิตเซี่ยงหยางไม่เหมือนกัน หลินหว่านอาศัยอยู่ที่กองการผลิต เธอจึงสามารถรู้สถานการณ์สมุนไพรบนเขาและความคืบหน้าในการเก็บของทุกคนได้ทันที พร้อมปรับทิศทางและชนิดที่จะเก็บได้ตลอดเวลา
แต่เธอไม่ใช่คนของป่าไม้ จะมาอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่ได้
ดังนั้น ต้องสอนให้พวกเขารู้จักสมุนไพรหลายชนิดในครั้งเดียว ให้พวกเขาตัดสินใจเองว่าเก็บชนิดไหนตอนไหน
แต่ความสามารถในการเรียนรู้ของแต่ละคนไม่เท่ากัน หลินหว่านก็ไม่มีเวลามากพอจะสอนทีละคน