เห็นหลินหว่านพูดจริงจังขนาดนั้น หลู่ซือเหนียนก็ใจสั่นขึ้นมาทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะกู้ซิงฉือยังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาไม่ถามให้รู้เรื่องแน่ว่าหลินหว่านคิดยังไงกันแน่
หัวจะขาดก็ขาด หดหัวก็ตาย ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขอแค่ให้มันจบแบบหมดเปลือกไปเลยดีกว่า
แต่เขารอแล้วรออีก กู้ซิงฉือเหมือนก้นติดเก้าอี้ ยังไงก็ไม่ยอมไปสักที
หลู่ซือเหนียนขมวดคิ้วเป็นปม ไล่ตรง ๆ เลยว่า "ข้าวก็กินแล้ว ยังไม่ไปอีก?"
"ฉันจะไปทำไม? นี่บ้านน้องสาวฉัน ฉันอยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้"
กู้ซิงฉือมองเขาไม่สบตาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่สบตาเข้าไปใหญ่ เลยสวนกลับทันที
หลู่ซือเหนียนกัดฟัน คิดไว้ว่าวันไหนต้องเอาถุงดำคลุมหัวเขาสักทีเพื่อระบายอารมณ์
กู้ซิงฉือเหลือบตามองหลู่ซือเหนียนหนึ่งที แล้วหันไปทางหลินหว่านทันที พูดด้วยอารมณ์พุ่งพล่าน "น้องเอ๊ย ได้ฟังที่พูดมานี่ สิงสาราสัตว์ยังต้องจำไปใช้ เลย ฉันต้องไปตามหารักแท้บ้างแล้ว ปล่อยฉู่ซินหลานไปให้ไกล ๆ ไปให้พ้น ๆ ไปเลย"
เห็นกู้ซิงฉืออินจัดขนาดนั้น หลินหว่านก็ต้องกลั้นขำ พูดเสียงเรียบนิ่งแบบจริงจัง "ความรักมันเป็นเรื่องของพรหมลิขิต หาคนที่ใช่ไม่ได้ง่าย ๆ คนที่เธอรักอาจไม่รักเธอ ส่วนคนที่รักเธอ เธอก็อาจไม่รักเขา
คนโบราณเขาว่าไว้ ใช้เวลาร้อยปีถึงจะได้โดยสารเรือลำเดียวกัน ใช้เวลาพันปีถึงจะได้ร่วมหลับนอนกัน
การได้เจอคนที่เรารัก และเขาก็รักเราแบบเดียวกัน มันต้องเป็นบุพเพสันนิวาสขนาดไหนกันนะ?
หนทางแห่งรักมันยาวไกล เธอค่อย ๆ หาไปเถอะ"
"พี่ชายแท้ ๆ ของเธอคนนี้ หน้าตาหล่อเหลา องอาจสง่างาม ไม่รู้ว่ามีใครอีกกี่คนที่อยากแต่งด้วยแทบตาย