พ่อลูกทั้งคู่ยังคงยืดเยื้อกันอยู่
ถ้าไม่ได้หนังสือให้อภัย ก็ไม่มีทางช่วยกู้หนิงหนิงออกมาได้
กู้หมิงหยวนแทบอยากจะจับไอ้ลูกเวรนี่กดลงกับพื้นซะให้เข็ด
เสียดายที่ลูกโตแล้ว ถ้าลงไม้ลงมือจริง ๆ เขาอาจจะสู้ก็ไม่ไหว
ในเมื่อเข้าประตูไม่ได้ ก็ไม่ต้องเข้า
หลินหว่านไม่ได้อยู่แต่ในลานบ้านซะหน่อย เธอไม่ได้ต้องไปทำงานหรอกหรือ?
"ได้ กู้ซิงฉือ เจ้าเก่งนัก" กู้หมิงหยวนสะบัดแขนเสื้อจากไป
หลินหว่านกำลังรักษาผู้บาดเจ็บอยู่ กู้หมิงหยวนก็ปรากฏตัวที่หน้าห้องตรวจทันใด
"หลินหว่าน เสร็จงานแล้ว มีเรื่องจะพูดด้วย"
"ถ้าเป็นเรื่องหนังสือให้อภัยก็ไม่ต้องพูด ไม่อยากฟัง" หลินหว่านไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ยังคงทำงานของตัวเองต่อไป
ไปรับมือกับคนที่น่ารังเกียจ จะสำคัญอะไรเท่ากับการเก็บแต้มบุญ?
กู้หมิงหยวนกัดฟันกราม ข่มความโกรธไว้อย่างเต็มที่ "การทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลย"
"ฉันไม่ต้องการประโยชน์ ขอแค่ความสงบ"
"เธอ..."
นี่เป็นครั้งที่สองที่กู้หมิงหยวนต้องมาอ้อนวอนหลินหว่านเพื่อหนังสือให้อภัย ซึ่งมันคือความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงสำหรับเขา
แต่กู้หนิงหนิงก็จำเป็นต้องช่วย
"มีเงื่อนไขอะไรเธอก็ว่าได้ หนังสือรับรองแบบครั้งก่อนฉันก็เขียนให้ได้"
หลินหว่านมุมปากยกยิ้มเยาะ "โอ้ ถ้าเธอไม่พูดฉันก็ลืมไปแล้ว หนังสือรับรองเขียนไว้ชัดเจน ฉันกับตระกูลกู้ของเธอไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก เธอรับรองแล้วว่าจะไม่มารบกวนชีวิตฉันอีก