"จะมัวตะโกนโวยวายอะไรกันนักหนา? ยังจะมีลักษณ์เป็นพ่อเป็นแม่บ้างไหมเนี่ย?" คุณยายลู่ตบโต๊ะอย่างแรง
กู้หมิงหยวนตกใจจนสะดุ้ง
หลายปีมานี้ ท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายของตระกูลลู่แล้ว ในฐานะหัวหน้าตระกูล เขาพูดอะไรก็ไม่มีใครกล้าขัด
แต่การถูกดุต่อหน้าลูกหลานแบบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว เขารู้สึกหน้าชาร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่ได้เลย
"แม่ครับ เด็กๆ อยู่ด้วยนะครับ คุณ..."
"แกก็รู้ใช่มั้ยว่าหว่านหว่านเป็นลูกแก?"
"แม่ครับ ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อตระกูลกู้นี่แหละ หนิงหนิงแต่งงานเข้าไปในบ้านผู้ว่าฯ ได้ แต่หล่อนทำได้เหรอ? หล่อนได้แต่แต่งงานกับคนง่อย"
"ถ้าไม่ใช่เพราะแกทิ้งหล่อนไว้ตั้งแต่ตอนนั้น ป่านนี้ชีวิตหล่อนจะต้องลำบากขนาดนี้รึ? ว่าไปแล้ว ก็เพราะแกซึ่งเป็นพ่อไม่เคยทำหน้าที่ของตัวเองต่างหาก"
หลินหว่านกะพริบตาปริบๆ ที่จริงแล้วชีวิตเธอก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้นหรอก
โดยเฉพาะตอนนี้ ชีวิตเธอไม่ได้แพ้ตระกูลกู้เลยด้วยซ้ำ
แต่ที่มีคนคอยปกป้องแบบนี้ ให้ความรู้สึกดีจริงๆ นะ
คุณยายพูดต่อ
"แม่ครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว จะเอามาเคร่งเครียดทำไมกันครับ?"
"ผ่านไปแล้วงั้นรึ?" ใบหน้าคุณยายกู้เคร่งเครียดเป็นสีเขียว "แกจะลืมหน้าที่ความเป็นพ่อก็แล้วไป แต่แกจะรังแกหว่านหว่านเพื่อคนอื่นไม่ได้ ถ้าแกยังดื้อดึงแบบนี้ ก็แยกออกไปอยู่ต่างหากเถอะ ต่อจากนี้แกจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลกู้ทั้งสิ้น"
"แม่ครับ อยู่ดีๆ จะพูดเรื่องแยกบ้านทำไมกันครับ?"
"ฉันยังไม่ตาย แกก็รังแกหลานสาวฉันขนาดนี้ แล้วถ้าฉันตายไปล่ะ? หว่านหว่านจะอยู่รอดมั้ย? หล่อนไม่กินของแก ไม่ใช้ของแก ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุข แล้วแกยังจะไล่ตามมาหาเรื่องถึงที่นี่อีก ฉันให้กำเนิดลูกที่ใจดำได้ยังไงกันเนี่ย?"