“พ่อ ผมไปกับพ่อด้วยครับ” หลู่ซือเหนียนลุกขึ้นตามไป
หลู่ฉางเจิ้งหันมามองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ถือว่าเป็นการยินยอม
มีผู้ใหญ่ฝ่ายชายออกมาจัดการ หลินหว่านก็สบายใจ อยู่ต่อกับเซินชุยฮวาเพื่อหารือเรื่องลายเสื้อถักแบบใหม่
“ตายแล้ว หว่านหว่าน มือเธอนี่วิเศษจริงๆ เส้นด้ายแค่พันไปมาไม่กี่ทีก็เป็นลายสวยๆ ออกมาได้”
“เส้นด้ายหาซื้อไม่ได้ง่ายๆ งานพวกนี้จะทำได้นานแค่ไหนก็ยังไม่รู้ ฉันเลยคิดว่า ถ้าเป็นไปได้ก็ถักของเล่นเล็กๆ น้อยๆ เอาไปขาย”
“ของเล่นอะไรเหรอ?”
“กิ๊บติดผม ดอกไม้ประดับผม กระเป๋าใส่เหรียญ อะไรประมาณนั้น ฉันแค่มีความคิดนี้ ยังไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า”
“จะไม่ได้ยังไง? ของที่เธอประดิษฐ์ออกมา ไม่มีทางไม่ดี”
หลู่ฉางเจิ้งพาหลู่ซือเหนียนมาที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ภรรยาผู้ใหญ่บ้านกำลังกอดเอวแนบอยู่บนเตียงในห้องชั้นใน ส่งเสียงครางพร้อมกับด่าไปพลางๆ
ตั้งแต่หลินหว่านแต่งงานเข้ามาในหมู่บ้าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด
ไม่เพียงแต่แย่งผู้ชายของลูกสาวเธอไป ยังแย่งความโดดเด่นของเธอไปอีกด้วย
คนที่เคยห้อมล้อมเธอ ประจบประแจงเธอ ตอนนี้ก็ไปรวมตัวกันที่ข้างกายหลินหว่านหมดแล้ว
เธอรู้สึกทรมานใจ ไม่ใช่แค่หนึ่งสองวันแล้ว
ถ้าไม่ระบายความแค้นนี้ออกมา เธอก็นอนไม่หลับ
หลู่ฉางเจิ้งนั่งลงบนม้านั่งในห้องโถง หลู่ซือเหนียนยืนอยู่ข้างหลังเขา
ผู้ใหญ่บ้านรู้แค่ว่าภรรยาตัวเองมีเรื่องขัดแย้งกับสองสามีภรรยาหลู่ซือเหนียน แต่เรื่องอะไรกันแน่ยังไม่ทันได้ถาม
“รองหัวหน้า พวกคุณมาเรื่องพี่สะใภ้ใหญ่ของคุณใช่ไหม?”
“อื้ม” หลู่ฉางเจิ้งพยักหน้า จุดยาสูบในกล้องของตัวเอง “วันนี้เรื่องนี้ พี่สะใภ้ใหญ่ต้องขอโทษหว่านหว่านให้ได้ ไม่อย่างนั้น ต่อไปสองตระกูลเราก็ไม่ต้องคบหากันอีก”